Komt goed!

Wie kent ze niet?

Standaard zinnen of opvul zinnen, ook wel zinnen om ongemakkelijke stiltes mee op te vullen genoemd.

Iedereen maakt er soms gebruik van, vrijwillig of noodgedwongen.

"Komt goed", is een all time favourite. Ik gebruik 'm zelf ook. 

Om iemand anders dan wel mezelf gerust te stellen, een gesprek af te ronden of om iets superkuts toch een beetje een positieve draai te geven. 

Ik presenteer u een situatie, uit een willekeurig leven gegrepen: 

"Ik ben afgelopen week ontslagen. Dat is natuurlijk ontzettend balen, maar daarnaast moet ik ook nog mijn huis uit en is mijn relatie op de klippen gelopen. En om het nog wat erger te maken ben ik ongeneeslijk ziek. Op dit moment zit ik dus behoorlijk in zak en as.

Maar ja...komt goed".

HERKENBAAR?! Hoe erg iets ook is, met een simpel "komt goed" kunnen we de ergste dingen afzwakken en voor onszelf een geruststellend lichtpuntje creëren. 

(Ik google trouwens net op "Het komt goed" en mijn oog valt op de volgende site: 

http://www.kliniek-komtgoed.nl 

Serieus? Een kliniek die 'Komt goed!' met een uitroepteken heet? Op de homepage staat deze tekst:

Als bewegen pijn doet

Nek- en rugklachten
Gewrichts-, spier- of zenuwpijn
Kaakklachten
Hoofdpijn
Werk gerelateerde klachten
Sport gerelateerde klachten
Second opion
Preventie

K O M T  G O E D!

Alles in deze tekst schreeuwt toch totale paniek? 

Als bewegen pijn doet..dan..fuck, wat dan eigenlijk? Uh...KOMT GOED MENSEN! RUSTIG BLIJVEN! KOMT GOED!! RUS! TIG! BLIJVEEEEEEEEEN!!!!!!!)

"Ach ja..We zien het wel". Ook zo een om op klaar te komen.

Dit is echt de oneliner om een dood gesprek mee op te vullen.

Persoon A: "Ik weet echt niet meer wat ik wil. Verder studeren of nu een baan zoeken. Of toch die reis maken. Wat vind jij?

Persoon B (half luisterend, ongeïnteresseerd): "Uh..je moet gewoon doen wat voor jou goed voelt" (Deze zin is ook multiple inzetbaar maar... JE KUNT ER ECHT GEEN REET MEE!)

Persoon A: "Ja..dat is ook zo.....Ach ja, we zien wel". 

Persoon B: "Precies. En uiteindelijk komt het altijd goed" (daar issie weer!).

In de kleedkamer van de sportschool hoor ik vaak de volgende twee toppers:

1.  "Nou, we mogen weer". 

We. Mogen. Weer.

Werkelijk alles aan die zin is irritant. Bovendien klopt het niet eens want "we" is in dit geval niet eens meervoud. Nee, "we" is een vrouw van middelbare leeftijd die elke week op dezelfde dag, op hetzelfde tijdstip, dezelfde les volgt en elke week dezelfde mensen tegen het lijf loopt in de kleedkamer. 

Deze mevrouw gaat er door deze zin te produceren, indirect vanuit dat haar 'lotgenoot' er net als zij vreeeeeselijk tegenop ziet om zich in het zweet te moeten werken. En ook al is dit niet het geval, dan nog geeft deze zin toch meteen een fijn samenhorigheidsgevoel. 

Want WE mogen weer. Dus WE doen het samen. Namasté.

En na de les is het tijd voor de volgende knaller:

2. "Zo, het zit er weer op".

Klopt. Heel knap. 

Het vervelende van deze zin is dat je er vaak ongevraagd mee geconfronteerd wordt. Wanneer je iemand met een zweethoofd een vriendelijk knikje geeft, is ie er al voor je er erg in hebt. 

"Zo, het zit er weer op". 

Sorry, maar heb ik hierom gevraagd? Blijkbaar zie ik er zo afgepeigerd uit dat de persoon in kwestie een duidelijke drang voelde om me op wat voor manier dan ook een hart onder de riem te steken. 

Misschien moet ik om het leven wat minder voorspelbaar te maken, zelf een opvul zin invoeren. 

Maar dan wel een die niemand verwacht. Een die altijd inzetbaar is.

Persoon X: Ik heb zometeen die presentatie waar alles van afhangt...(hint).

Ik: .......

Persoon X: Ik ben zo zenuwachtig....(hint...STEL ME GERUST!!)

Ik: ........

Persoon X: Al die mensen die naar me kijken en ik moet zoveel onthouden.

Ik: ........ Ik poep bloed. 

Lekker direct. Ik hou er wel van. 

Jammer

Laatst zat ik op het terras met 2 vriendinnen.
Jawel, dat historische moment van de eerste echte zonnestralen in maart waardoor heel Nederland uitrukt naar elke beschikbare stoel op een willekeurig terras.

Ik hou van deze momenten.
Fijn gezelschap, lekker weer, heerlijk drankje en een pittig gesprek. En niet te vergeten, de grote vleeskeuring waar iedereen (onvrijwillig) aan deelneemt.
Na wat rondkijken viel het ons op dat het merendeel van de passerende mens erg...stevig was. Zo niet, heel dik. Voordat ik haatmail en bombrieven krijg; ik ga niemand beledigen. Het viel me alleen op.
Just saying.
We besloten elk zwaar mens te turven. Het resultaat vond ik behoorlijk verontrustend. In 5 minuten hebben we meer dan 30 streepjes gezet.... 30!!
Nou weet ik natuurlijk niet waarom deze mensen overgewicht hebben. Vreselijk natuurlijk als er zoiets als een afwijking aan de schildklier aan ten grondslag ligt, maar ik denk stiekem ook dat het een heeeeeeeel klein ienieminibeetje aan het eetgedrag ligt.
Ik schrik altijd een beetje hoe druk het is bij de Smullers op het station of hoeveel mensen een snack uit de muur trekken. Zo'n lauwe, slappe, grieperige frikandel die al de hele dag in een klein hokje ligt te rotten en die je bijna "VERLOS MIJ!" kan horen roepen...Wie wil dat nou niet?

Na wat witbiertjes besloten we dat het tijd werd voor een nieuwe ranking. Een leuke.
Voor degenen die Sex and the City keken; dit is het fragment waar Charlotte en Carrie net als wij aan het terrassen zijn en bijhouden met hoeveel passerende mannen ze naar bed zouden willen.
So did we.
Pen en de papier in de aanslag, ogen open, tietjes vooruit.
1, 2, 3...46 mannen passeren ons. Niemand die ook maar in de buurt komt van een kusje, laat staan een avontuur tussen de lakens of op de wasmachine.
Na 10 minuten begon ik onrustig te worden.
Na 12 minuten vroeg ik me hevig af of ik veel te kritisch was.
Na een kwartier was ik depressief. Damn you Tilburg!
Waarom was het mij niet gegund om een mentale stevige pot seks met een hete vreemdeling te hebben?
1 STREEPJE! DAT IS ALLES WAT IK VROEG! WHYYYYYYYYYYY?!!
We eindigden alledrie met een "misschien" die eerder aan de 'nee' dan aan de 'ja-kant' zat.
Doe mij een dubbele whisky, dan kots ik mezelf het graf in.

Net voordat ik het wilde opgeven bedacht ik me dat ik het afgelopen kwartier helaas geen geschikte kandidaten voor het tweede spelletje had gevonden, maar meer dan genoeg voor het eerste.
Hoe minder lekkere mannen ik zag, des te meer dikkertjes.
Deze conclusie was op dat moment zowel deprimerend als bemoedigend.
Ik kon in ieder geval 1 spelletje tot een goed einde brengen.

Mobiel gezeur

Bereid je maar voor. 
Dit wordt de zoveelste blog over het gebruik van mobiele telefoons.

En dat we er allemaal behoorlijk asociaal door worden.

Natuurlijk ben ik zelf ook schuldig. Zo niet, extreem schuldig.

Ik ben een van de misdadigers die hun telefoon ook meeneemt naar de plee. Om ‘gezellig’ even Facebook te checken of Whatsappjes terug te lezen die ik al een eeuw van buiten ken. Met als gevolg dat ik altijd veel langer op de wc zit dan noodzakelijk is.

Soms heb ik van die momenten dat ik opstijg uit m’n eigen lichaam, neerkijk op mezelf en denk: 

WAAROM?!

a)       Omdat ik al sinds ik klein ben, droom van enorme aambeien en die hoop te kweken door veel langer op de bril te zitten dan nodig is.

b)       Omdat ik het geluid van m’n eigen plas rustgevend vind.

c)       Omdat ik high word van de geur van chloor.

d)       Omdat ik niks fijner vind dan m’n broek te laten zakken in gesloten ruimtes.

Ik kan doorgaan tot en met de letter ‘Z’ en geen een antwoord zou logisch kunnen verklaren waarom ik dit doe. Op elk ander moment van de dag kan ik knuffelen met m’n mobiel, zo lang en hoe vaak ik maar wil. Waarom dan ook nog in het kleine kamertje?

Omdat ik fucking verslaafd ben.

En de rest van de Westerse beschaving met mij. Overal waar mensen zijn, zie je mobieltjes.

Op straat, in de trein, in de kroeg, op het werk, in de sportschool en ga zo maar door.

Het lijkt wel of we met z’n allen in onze broek schijten om sociaal te zijn. Stel je toch eens voor dat een vreemde zomaar tegen je begint te praten.

Jeetje, wat vre-se-lijk.

Ik dank God op m’n blote, blauwe knietjes dat me dat nog nooit is overkomen maar mocht dat in de toekomst toch het geval zijn, heb ik m’n survival-stappenplan al uitgewerkt.

1.       Maak NOOIT oogcontact.

2.       Kijk altijd verveeld. Houdt dit de vreemdeling niet tegen, doe dan of je een ernstige psychische stoornis hebt of een flinke hoeveelheid alcohol en/of drugs in je systeem hebt.

3.       Hou altijd je mobiel gereed. Ligt ie niet in je hand, zorg dan dat je ‘m in je broekzak hebt of in een vakje in je tas waar je makkelijk (lees: binnen 0 en 3 seconden) toegang toe hebt.

4.       Check altijd je berichten, e-mails, Facebook, Instagram, Twitter, Pinterest, Youtube en de rest van je apps. Als je wil kan je ook zelf nog wat online zetten, zoals een tweet: “Creepy stranger is looking at me like he wants to talk or something. #goaway #leavemealone #mindyourownbusiness #pleasedontrapeme #livingthemobilelife”.

5.       Pleeg een fake telefoontje. Zorg er wel voor dat je telefoon dan op vliegtuigmodus staat want het zou lullig zijn als je tijdens je neppe gesprek ineens echt gebeld wordt. Dat is voor iedereen verwarrend.

6.       Ren weg. In stilte dan wel krijsend.

Ik zag laatst op internet een foto van een houten bord dat in een restaurant hing met:

Belachelijk, iemand zo in het sociale diepe gooien.

Maar mensen, serieus. Ik zou het een te gek plan vinden om een nationale feestweek in het leven te roepen die viert dat we allemaal onze mobiel thuis laten. Een week lang.

Ja, dat is ontzettend spannend maar geloof me, we’ll survive. Misschien leren we er zelfs wat van. Kunnen we dat na die week weer lekker op Facebook pleuren. 

Carnaval

Je kunt er niet omheen als je in het zuiden woont. Carnaval.
Officieel is het natuurlijk al 11 november begonnen maar het feestgedruis zal vanaf morgen 5 dagen lang losbarsten.
Ik heb vandaag al een klein feestje gebouwd in de klas.

De afgelopen 3 lessen hebben de leerlingen mogen werken aan het maken van een eigen carnavalslied. Ik dacht: we zijn in Den Bosch (ongeveer Carnavalsstad numero 1) dus dit vinden ze vast een leuke opdracht. Nduss.
"Ah nee! Ik haat carnaval"... Ook het feit dat ik een keer groepjes had ingedeeld i.p.v. hen zelf te laten kiezen was niet bepaald motiverend. Al met al een heerlijk begin.
Gelukkig viel de schade mee en waren de meesten binnen een paar minuten ijverig aan de slag.
"Mevrouw, mogen we ook "Ik wil bier" schrijven?". Ik keek het meisje aan, hinkte nog op 2 gedachten (die van de docent met de voorbeeldfunctie en die van de docent who doesn't give a shit) voordat ik antwoord gaf en zei uiteindelijk: "Als jij dat wil, moet je dat lekker doen". Dat was blijkbaar onverwachts want ze sprong letterlijk een gat in de lucht en rende wild "HET MAG!!"schreeuwend naar haar groepje terug.
Het kind is 12. Ik gunde haar een pleziertje.

Gelukkig had het merendeel een non-alcoholisch onderwerp. Een greep uit het repertoire:
- Bossche bollen
- Er hangt een jas in de gang (jawel..op de melodie van)
- Pinguins die naar de maan vliegen (om het logisch te houden)
- Zeesterren
- Kikkers
- Carnaval..(originaliteit is ook een vak)

Vandaag was de dag dat ze hun lied gingen zingen voor de klas. En ik kan je vertellen, ik heb echt genoten. Soms omdat het verrassend goed was, soms omdat het heel aandoenlijk was.
Jongens heel ongemakkelijk in een groepje met alleen maar meiden. Kinderen die schreven dat carnaval het leukste is wat er bestaat en dit vervolgens met het meest chagrijnige gezicht zingen. Kinderen die anderen op sleeptouw namen en aanmoedigden. Leerlingen die solo en koortjes zongen. En ook al waren sommige liedjes meer een eentonige rap met maatsoorten waarvan ik het bestaan niet eens wist, ze deden allemaal hun best. Ik heb dus ook geen onvoldoendes hoeven uitdelen.
Bij 1 groepje heb ik getwijfeld omdat de tekst ietwat...jammer was. Over dat ze wilden comazuipen. Yes.
Ik bedacht me dat dat natuurlijk heel stoer is om te zeggen maar dat ze geen idee hebben wat het precies is en wat de gevolgen zijn. Toen heb ik het maar effe voorgedaan. "Jongens, whiskey for everybody! En niet tegen je ouders zeggen."

Achteraf kreeg ik dit mailtje van een leerling en toen smolt ik helemaal:


Ons groepje vertelde mij over ons (te) mooie cijfer.
Ik bedank u hier voor. Want ik heb morgen geen les van u.
Ik wens u een fijn carnaval.
En ik hoop dat ons lied een hit word is alle kroegen.

Deze carnaval wordt een topper, ik voel het. Alaaf!

Kleine dingen

Ik kan vrolijk worden van kleine dingen. Vaak zijn ze onbenullig.
Wat ik bijvoorbeeld altijd leuk vind is als buschauffeurs elkaar begroeten als twee bussen elkaar voorbij rijden. Ik betrap mezelf erop dat ik altijd op dat moment wacht als ik een andere bus aan zie komen. Zullen ze weer...JA! Ze zullen.
Een nonchalante hand die omhoog gaat en zonder woorden zegt: "Hee collega, dat doen we goed hè, zo'n fucking grote waggie besturen?! Fijne dag nog!"
Of als een buschauffeur me bij binnenkomst oprecht vrolijk begroet. Of wanneer hij, zoals vandaag op de heenweg, tijdens het rijden ineens een witte boterham met gebraden gehakt gaat eten. En een andere chauffeur op de terugweg ook plotseling een boterham tevoorschijn tovert. Een bruine dit keer.

Dat was het.

Nee, natuurlijk niet. Er zijn naast buschauffeurs ook andere dingen die me vrolijk maken.
Bij de Jumbo waar ik altijd boodschappen doe werkt een jongen. Daar is natuurlijk niks bijzonders aan.  Maar deze jongen is ZO beleefd. De meeste cassières kijken je amper aan en aan de toon waarop ze praten hoor je dat ze voor de cursus 'hoe-doe-ik-alsof-ik-welopgevoed-en-klantvriendelijk-ben' met vlag en wimpel zijn geslaagd.
Deze jongen, ik noem hem voor het gemak Mo, begint zijn rondje boodschappen bliepen met oogcontact en een welgemeend 'Goedemiddag mevrouw'. Dat vind ik al heerlijk. Zelfs bij het overhandigen van het bonnetje krijg ik het idee dat ik niet zomaar een klant ben, maar elk moment kan worden overstelpt met bloemen en slingers en dat er een stem uit de speakers zal galmen die zegt dat de gehele Jumbo keten zo verheugd is dat ik elke dag de winkel kom verblijden met een bezoek.
Mo sluit mijn kassabeurt af met: "En dan wens ik u nog een hele prettige dag mevrouw". Vergeleken met het standaard "Fijne dag nog" of "prettig weekend" is dat toch fantastisch?
Ik heb een keer tegen Mo gezegd dat ik het zo leuk vindt dat hij altijd zo beleefd is en dat je dat niet vaak meer meemaakt. Toen antwoordde hij: "Dank u wel mevrouw, maar voor mij is dat heel normaal".
Ik kon 'm wel zoenen. Met zijn beugel.

Kneuterige dingen, ook enorm fijn.
Een kerstboom kopen met een set ballen naar keuze. En dan na het werk thuiskomen en zien dat boyfriend 'm heeft opgetuigd (weliswaar na het geven van ongeveer 500 hints, maar hey, ik ben de moeilijkste niet).
Plantjes kopen voor in de vissenkom (jazeker, Frank is still alive en blubbing) en i.p.v. op de fiets naar de dierenwinkel te gaan, eens een keer te lopen. Lekker old skool muziekje op waar je alle riedels van kent, dikke jas aan, wind door je haren, glimlachend naar iedereen die voorbij loopt.
Over Frank de vis gesproken, daar word ik ook vrolijk van. Ik weet niet of alle vissen zo zijn maar Frank wordt spastisch enthousiast als je in de buurt bent. Waarschijnlijk omdat hij weet dat hij te eten krijgt. Ik praat ook tegen Frank. "Haaa Frankie, heb jij al te eten gehad? Nee hè schat". Nou is dat geen probleem als ik alleen ben, maar laatst deed ik het onbewust toen er mensen bij ons thuis waren. "Praat jij nou tegen je vis?"...Ik overwoog nog om te zeggen dat ik het tegen mezelf had, maar dat had de situatie niet minder vreemd gemaakt. Dus ja, gaf ik toe: ik praat tegen m'n vis. En hij praat nooit terug. Verdomme.
Goede gesprekken met vrienden. Een uurtje sporten. Lelijk dansen in je ondergoed.
Een ontzettende vrouwenfilm met een droomvent in de hoofdrol.
Een goed boek. Ik heb 'Toen ik je zag' van Isa Hoes over het leven van en met Antonie Kamerling in een keer uitgelezen. Wat een oprecht en liefdevol verhaal.
Het huispak van Stef. Als ie dat aanheeft vind ik 'm zo lief.
Eten. Ik hou van eten. Van het uitzoeken van een recept tot boodschappen doen, tot koken tot het opeten. Daar kan ik oprecht van genieten, zowel in m'n eentje als met anderen.
Zelfbedachte taaltjes. Voor anderen zal het vast bloedirritant zijn maar ik heb zolang ik me kan herinneren zelf taaltjes bedacht. Met m'n broertje en m'n ouders, met vriendinnen, met Stef. Die talen evolueren ook altijd tot iets wat nog raarder is dan waar het mee begon.
Grappige quotes. De AH-reclame. Een lief kaartje. Een zingende zwerver. Sokken met een gezichtje.

Nou kan ik afsluiten met een moraal. Dat het goed is om bewust te zijn van de kleine dingen in het leven en deze te waarderen.
Maar dat doe ik niet.

Kookprogramma-freak

Ik kan uren naar kookprogramma's kijken. Maar echt.
Masterchef, Topchef, My kitchen rules, prut in m'n pan, alles. Maar vooral, 24kitchen.
Voor de mensen zonder digitale televisie; dit is een zender waarop (zoals de naam al doet vermoeden) 24 uur per dag kookprogramma's te zien zijn. Met als aanvoerder van het hele stel Rudolph van Veen uit Tilburg. (HEEUUJJJJJJJJJ).
Ik vind het wel zo verdomde gezellig om naar hem te kijken. Zijn recepten zijn heel lekker, gezond en toegankelijk en dat maakt het voor een ambitieuze amateurkok als moi echt een feestje. En hij heeft natuurlijk een mega mooie slogan: "Maak het jezelf vooral makkelijk. Maar maak het wel altijd lekker". NAAHHHHHH. Bedankt Dolf.
Ik pretendeer absoluut geen wereldchefkok te zijn maar ik heb er wel heel veel plezier in. En al zeg ik het zelf, ik maak vaak best lekkere dingen, al dan niet gejat.

(Ja ja, voor de echte stoere mannen is hier het boek 'Rudolph's cupcakes'. Voor een extra stijve piemel.)

Nou heb ik zeker niet altijd een interesse gehad voor koken en eten. Ik kan me een tijd herinneren dat ik niet eens fatsoenlijk een ei kon bakken. Toen ik rond m'n 18e een baantje kreeg in de "horeca" (a.k.a. een veredeld sportcafé of zoals wij het toen noemden, Grand Café Dooie Boel) en we daar ook "maaltijden" moesten bereiden (zo zag ik het toen maar dat was natuurlijk niets meer dan een frikandel in het vet smijten en het tosti ijzer dicht klappen) scheet ik in m'n broek.
U moet weten dames en heren, ik ben best onhandig. En met best, bedoel ik heel erg. M'n moeder vertelde dat dat pas sinds m'n puberteit zo is en dat het daarvoor juist het tegenovergestelde was.
I solute you hormones!
Ik werd dus voordat ik überhaupt een dag gewerkt had, al zenuwachtig bij de gedachte dat ik een scherp mes in m'n handen zou hebben en borden of glazen zou kunnen laten vallen. Dat eerste bleek reuze mee te vallen, dat tweede niet. Ik heb verschillende keren mensen een flinke bierdouche gegeven ("Dank u vriendelijk en tot nooit meer ziens") en ik kan je vertellen, dat was minder prettig. Voor beide partijen.

Mijn interesse voor koken en gezond eten kwam eigenlijk pas twee jaar geleden. Ik heb tot m'n 24e in een studentenhuis gewoond en daar was de keuken zo smerig dat ik amper m'n pan op het fornuis durfde te zetten, laat staan een lekkere maaltijd wilde bereiden. Nu woon ik in een appartementje met een eigen keuken. WAL-HAL-LA! Ik heb altijd wel redelijk gezond gegeten maar nooit heel bewust. Pas toen ik het boek 'Eet jezelf mooi, slank en gelukkig' van Amber Albarda las (waarin wordt uitgelegd hoe je voedsel voor je kan laten werken), ben ik echt anders gaan eten en me er ook voor gaan interesseren. En daar horen in mijn geval kookprogramma's bij.
Oh en vooral rond kerst...dan is het helemaal smullen geblazen met 24kitchen. Ysai (m'n broertje die ook hooked is) en ik hebben ook naar aanleiding daarvan, besloten dat we dit jaar een 5 gangen diner gaan bereiden met kerst. En serieus, ik heb er nu al zin in. Niet alleen in het eten zelf maar vooral in het koken. Het is echt zo dat als je het zelf bereid hebt, het lekkerder smaakt omdat je weet dat er zorg aan is besteed.

Trouwens, als je soms die programma's ziet op 24kitchen baal ik dat ik geen ander beroep heb gekozen. (Nou denk ik dat sowieso wel eens want ik ben zo arm dat het zeer doet). Of ik er genoeg talent en geduld voor zou hebben, is een tweede maar man oh man, die reizen die ze mogen maken! Die crossen de hele wereld over om overal te vreten. En dan niet zomaar een verlept broodje bal van een aftandse snackbar. Nee, alleen maar specialiteiten van een bepaald land of streek. Hoe geweldig is dat? En dan zie je ze daar zo heel kut en vervelend in het mooiste natuurgebied van de wereld, met twee pannetjes en een zongebruinde bakkes die gerechten namaken. En proosten met mega lekkere wijnen, vers uit het vat. Bah, wat ontzettend zwaar.
Die Jamie Oliver trouwens, die kookt wild. Als hij ergens olijfolie overheen giet, ligt niet alleen de helft op de grond maar vindt hij het ook nodig om het te druppelen vanaf twee meter hoogte.  Hetzelfde met "a pinch of salt". Hij kan het net zo goed door de kamer smijten, dan komt dezelfde hoeveelheid op het eten terecht. En dan die handbewegingen bij zinnen als "I'm making a beautiful salad with lovely fresh herbs and delicious spicy chicken". Dat lijkt op in het wildeweg boksen en hopen dat je iets raakt.
En hij slist. Ook heerlijk. "And as a finishing touch, a pinch of spit".
Maar ook hij kookt gezellig. Al die kookprogramma's zijn gezellig. Omdat het gaat om genieten van lekker eten en daar moet je de tijd voor nemen. En dat is mijn slogan. Bedankt Nadeche.

P.S. Als iemand mij ooit nog professioneel wil leren snijden (je weet wel, zo ratatatatatatat. Klaar!) dan sta ik daar geheel voor open.

Ongewilde stilte

Ken je dat? Dat je iets wil zeggen maar dat het niet lukt?
Omdat je de taal niet spreekt, het niet durft, je stem kwijt bent..of simpelweg omdat het fysiek niet mogelijk is.
Dat laatste is nu aan de hand. Hiero, in strotje Laumen.
Al minstens 2 maanden heb ik er last van. Het begon in juni rond m'n eindexamen.
Als ik wilde zingen schoot ik 'op slot'. Alsof m'n keel werd dichtgeknepen als ik een nootje wilde blèren en ik na een paar woorden buiten adem was. Oké..I'm no fool. Dat was overduidelijk stress die, gelukkig na een zen moment en een dagje sauna met massage, snel gevlogen was.

(Ik was overigens nog nooit in m'n eentje naar de sauna geweest, maar ik vond het eerlijk gezegd best wel relaxt. En ja, dat moment dat je je badjas uit moet doen blijft altijd een beetje ongemakkelijk maar na een keer diep zuchten en checken of alles nog goed 'hangt', is dat zo voorbij. Ik heb heerlijk gedoucht, gedobberd en gezweet zonder daarbij te hoeven praten. Alhoewel, er was een moment dat ik van de 658 sauna's er een binnenliep die leeg was. "Geweldig", dacht ik. "Dat wordt wijdbeens chillen". Ik lag lekker op m'n rug met m'n ogen dicht in gedachten verzonken totdat na ongeveer 10 minuten de deur openging en er een man binnenliep, iets ouder dan ik. Nou was het een vrij grote sauna en had hij dus alle ruimte en tijd om een plek te kiezen die niet uitkeek op mijn schaamstreek. Aan de andere kant had hij ook alle ruimte en tijd om een plek te kiezen die juist WEL uitkeek op mijn schaamstreek. En daar koos hij voor. Yes. Alsof dat nog niet ongemakkelijk genoeg was, begon hij ook een heel gesprek met me te voeren. Inclusief on-grappige grappen. Over wat ik deed in het dagelijks leven, waar ik woonde etc. Nou hebben mijn ouders mij goed opgevoed, dus praatte ik terug. Ondertussen schoof ik subtiel m'n benen over elkaar en ging ik quasi nonchalant met m'n armen over m'n borsten heen liggen. "Na een paar beleefde antwoorden, houdt ie z'n smoel wel", gokte ik. Nope. Niet het geval. Aan het eind van het gesprek zat ik rechtop met m'n handdoek over me heen. Toen ben ik maar gegaan.)

Nu is datzelfde aan de hand, alleen dan met praten. Je moet je voorstellen dat je gaat hoesten en blijft hangen in de stand net voordat je geluid maakt. Dichte keel en overal spanning. Daar praat ik in.
Ik kan er niks aan doen en ik kan je vertellen, het is BLOEDIRRITANT!!! Heel lang denk je dat het wel over gaat als je op tijd gaat slapen, een keer een dagje vrij neemt, yoga doet of een dagje weggaat. Toen dat niet zo was en ik lichtelijk begon te stressen omdat er heel veel optredens stonden, besloot ik toch maar hulp in te schakelen. Babzie (mijn zangdocent) kwam to the rescue via Skype en we kwamen erachter dat waarschijnlijk de spieren rondom m'n stembanden vast zaten. Nou, dat zitten ze. Ik bracht een bezoekje aan een logopedist die tevens de medische kant van de stem kent en het blijkt dat m'n mondbodem, kaak en tongbeen vast zitten. Met andere woorden, alles wat normaal van nature ontspant, ontspant nu niet. In het kwadraat.
Gelukkig heb ik helemaal geen beroep waarbij m'n stem belangrijk is dus dat valt mee. Zingen doe ik nu gewoon met m'n neus. Ook best fijn.
Ik kreeg oefeningen mee naar huis en ze heeft 2 keer alles 'los gemasseerd' en warempel, in de herfstvakantie kon ik weer normaal geluid produceren. Zowel met praten als zingen. Je kunt je niet voorstellen hoe zoiets doodgewoons, zo'n groot ding kan worden. Ik realiseerde me in deze tijd ook pas hoeveel ik eigenlijk praat. Niet alleen als ik zelf aan het woord ben (en dat is best vaak...) maar ook hoe vaak je in een gesprek op iemand anders reageert. Ga maar eens na. Als je lichaam je letterlijk tegenhoudt om geluid te produceren, is dat zo vermoeiend. Niet alleen mentaal maar na een tijdje ook fysiek. Je gaat alles wat je wil zeggen afwegen en voordat je iets zegt, heb je er van tevoren al 10x over nagedacht ('This is the Voice! Of..no one!')
Het is natuurlijk ook het bekende verhaal van de vicieuze cirkel. Je probeert positief te blijven (believe me, I try) maar als je de hele tijd met je neus op de feiten wordt gedrukt, wordt dat ietwat lastig. Dat uit zich bij mij in vele ugly cries. Ik herhaal: vele.

Maar goed, ik was er dus vanaf in de herfstvakantie. Tot...de laatste zondag. Ik merkte al wat struggles hier en daar maar weet het aan vermoeidheid. Maar helaas, mister strotverneuker was terug van weggeweest. Ik hou echt van een warm welkom maar in dit geval geef ik de voorkeur aan een flinke stomp in het gezicht.
Gelukkig heb ik aanstaande vrijdag weer een afspraak bij dokter Stem en daar kijk ik echt naar uit. Ik duim en bestel dat ik snel weer voor spraakwaterval kan spelen.
Dus bij deze alvast sorry. Sorry voor de mensen die de laatste tijd dachten dat ik hun gesprekken niet interessant vond omdat ik niet reageerde. En sorry voor de mensen die het wel lekker rustig vonden dat ik m'n mond hield en die nu weten dat dat binnenkort weer voorbij is. Het is de schuld van de strot. Puh.

De groeten!

Ik hoorde laatst 2 meiden met elkaar praten. Niks aan de hand, gewoon een doodgewoon gesprek. Totdat er een 3e meisje aankwam die ze kenden. Hup, handen de lucht in, vingers die op en neer gingen. "Heeeeeeeeeeyyyyy", klonk er. Hoog, met een hoge dosis lucht en een superbrede smile. Wat raar eigenlijk, dacht ik. Waarom is de toon en klank van je stem vaak zo anders bij een begroeting dan wanneer je gewoon een gesprek voert?

Ik ben er zelf ook schuldig aan. Dat je verschillende vrienden en vriendinnen ook op een andere manier groet. Met bijbehorende stem, klank en move. Ken je dat?

Hieronder een greep uit veel voorkomende manieren van groeten. 

1. De lange en hoge heeeeeeeeey.

Zoals hierboven in het voorbeeld omschreven. Vaak gebruikt bij girlygirls of ietwat meer hysterische typjes zoals moi. Deze heeeeeeyy zou ik overigens alleen gebruiken bij mensen die je echt goed kent. Aka vrienden. En vergeet niet te lachen. Alleen het geluid zonder de smile is gewoon...ongemakkelijk. Een sprongetje, zwaai of dansje is optioneel. 

2. De korte hoi.

Deze groet kan in veel verschillende situaties worden gebruikt. Bijvoorbeeld als je in gesprek bent met iemand die je goed kent en er komt een derde persoon bij die bevriend is met jouw gesprekspartner. 'Hoi' is dan casual, doch spontaan en vriendelijk. Let wel op dat je het niet op een pieptoon zegt want dan klink je gewoon raar. Of extreem nerveus. 

Deze 'hoi' kan ook een beetje afstandelijk klinken als je 'm gepaard laat gaan met 1 of 2 opgetrokken wenkbrauwen. Niet aan te raden als je vrienden wil maken. 

3. De lange, nasale hoi.

Deze irriteert mij persoonlijk. Niet alleen omdat deze 'hoi' lui en nasaal klinkt, maar vooral omdat de 'o' van 'hoi' veel te lang duurt. Alsof de persoon die 'm uitvoert geen zin heeft om naar de 'i' te gaan. 

De lange, nasale hoi wordt vaak gebruikt door vrouwen die geen idee hebben dat je 2 wenkbrauwen moet hebben in plaats van 1 en die het woord onflatteus naar een heel nieuw level tillen. Deze manier van groeten wordt vaak gecombineerd met een zenuwachtig lachje waarbij de mondhoeken niet op 1 punt blijven hangen maar telkens weer terug naar beneden gaan. 

Ook van die gezellige, spontane moeders die nog heel erg bij de tijd zijn en die dan in de stad kennissen tegen komen, kennen deze 'hoi' maar al te goed. In zo'n situatie wordt ie ook net te hoog en te hard geproduceerd. Alsof alle ontzettend oprechte spontaniteit verpakt moet worden in die ene 'hoi' ("Kijk-eens-hoe-gelukkig-ik-ben-en-hoe-erg-ik-mijn-leven-op-de-rit-heb"). Niet mijn persoonlijke smaak.

4. De glij hey.

Deze 'hey' wordt uitgesproken van hoog naar laag. Alsof je glijdt tussen twee toonhoogtes. Vaak gebruikt als je verrast bent iemand tegen te komen in een situatie waar diegene niet past. Een heks waar je een hekel aan hebt aan de arm van een jongen waar je verliefd op bent. Zoiets. In dit geval wel aan te raden met 1 of 2 opgetrokken wenkbrauwen.

5. De Engelse hello/helleuw.

Deze kan gebruikt worden in een ietwat flirterige situatie. Als je iemand tegenkomt waar je altijd al een klik of een fling mee hebt gehad. Aan te raden om deze te combineren met een knuffel en 1 (!) kus. Niet 3, want daar past de korte hoi beter bij. Belangrijk bij deze manier van groeten is dat de 'hello/helleuw' laag en met een beetje lucht begint, en wat hoger eindigt. Als ie namelijk laag blijft, is alle spontaniteit en de 'kijk eens hoe vrouwelijk en cool ik ben' feeling er af. Aan de andere kant, als je 'm helemaal hoog zegt, klink je als Ushi. Dat moet je willen.

6. De hooligan heuj.

Gebruikt door mannen die altijd aan de buitenwereld moeten laten zien dat ze heus wel stoer en extreem mannelijk zijn. 

Mocht je deze neiging niet hebben of geen man zijn, maar wil je deze groet wel uitproberen? Neem de volgende tips dan mee:

- Deze groet MOET laag. 

- Deze groet MOET lang worden aangehouden. Of 1 keer lang en daarna een paar korte 'heujs' er achteraan. Om het hooliganeffect wat te vergroten.

- Een zangtechnisch tipje: Hou er altijd een beetje twang op (denk maar aan een heks) omdat je niet midden in je groet wil ontaarden in een mega hoestbui waar je niet meer uitkomt. Weg stijve piemel. 

- Na deze groet te hebben uitgevoerd is het gepast om met de borst tegen elkaar aan te springen. Let er wel op dat als je dit bij een vrouw doet of zelf een vrouw bent, het wel eens pijnlijk kan zijn. Tietjes zijn gevoelig. Een hoopje met z'n allen kan ook. Zorg ervoor dat jij dan niet degene bent die onderop eindigt. 

7. De homo hi.

Alleen te gebruiken door de homoseksuele man. Vaak gevolgd door het woord 'schat'. Een natte 't' doet het goed in dit geval. Een pirouette ook. Een tutu gaat net te ver. Just so you know. 

8. De gangster yo.

Niet alleen gebruikt door echte gansters. Ook door gangster Laumen wordt deze groet vaak gebruikt. Natuurlijk op een speelse, vrouwelijke wijze (= hogere toon en een oogverblindende lach). Als je deze yo gebruikt aan het eind van een gesprek, kun je er voor kiezen om de 'o' wat langer aan te houden, dan klinkt ie net wat meer ontspannen en zit er ook een  soort bevestigend toontje in (zoals 'We zien elkaar nog' of 'Ik begrijp wat je bedoelt'). Ideaal. 

9. De normale hallo.

Toe te passen in elke situatie waarbij je degene die je groet of niet heel goed kent of een nette indruk wil maken. Bijvoorbeeld bij de eerste ontmoeting met schoonouders. De 'hooligan heuj' lijkt me dan minder geschikt. 

10. De stijve dag.

Deze groet wordt gebruikt als je meteen een "Ik-stel-een-hoi-niet-op-prijs-want-ik-ben-gereserveerd-vibe" van iemand krijgt. De 'dag' is dan zeer gepast. Altijd combineren met een knikje en een nette glimlach. Of het geven van een hand (wel een gewassen a.u.b.).

Overigens werkt er een vrouw in de apotheek waar ik altijd heen ga en die zegt altijd zoooo raar gedag. Dan krijg je een uitleg over het desbetreffende medicijn dat je ophaalt op een normale manier op een normale toon. En als ze dan afsluit zegt ze: "DAIG".  Met een zachte g waar ze even op blijft hangen.Van laag naar hoog en weer terug naar laag. En dat snel. Alsof ze onder de desk door iemand geprikt wordt en daarvan schrikt. Trouwens, wat is 'DAIG' ook voor stom woord?! 

Mute groeten.

1. De opwaartse knik. 

In plaats van dat je kin een kort knikje naar beneden maakt, ga je nu omhoog. 1 keer. Niet vaker. Probeer dat maar eens. Dat is raar. 

Armen over elkaar en onderuitgezakt staan, kan helpen om het nonchalante effect wat te vergroten. Vaak gebruikt door mannen die van zichzelf stoer zijn en mannelijke vrouwen. Die laatste categorie in combinatie met de opwaartse knik vind ik altijd een beetje tenenkrommend. 

2. De wijsvinger.

Een van mijn favorieten. Kan gebruikt worden in veel verschillende situaties. Bijvoorbeeld als je iemand tegenkomt maar je bent niet in de gelegenheid om geluid te produceren (omdat je al in gesprek bent of aan het bellen bent). De wijsvinger doet z'n werk. Het maakt in dit geval niet uit of je diegene goed kent of so so, de wijsvinger op zich is genoeg. Wil je wat extra flavour? Dan kan een lach, een knipoog of een opwaarts knikje worden toegevoegd. 

3. De ouderwetse zwaai.

Geen uitleg nodig. Zwaai alleen niet te enthousiast en te lang als je degene die je groet niet zo goed kent. Dat kan wanhopig overkomen. Ook bestaat het risico dat je jezelf een blauw oog slaat omdat je kipfilet alle kanten op zwiebert. Niet. Doen. 

Zo.

Hopelijk heb je wat nieuwe groet-inspiratie. Ik juich het uitproberen van een andere manier van groeten enorm toe. Doe het wel met overtuiging.

X

P.S Wie heeft elke groet hardop uitgeprobeerd? 

Werk en privé

Ik ontving zojuist een uiterst verdacht mailtje. Van een leerling. Die ik lesgeef.

Nou moet je bij leerling niet denken aan een puisterig jochie van 12 met een rugzak in z'n nek. Nee, I'm talking 'bout a guy from thirty-friggin'-one years old.
Ik geef deze persoon (namen zal ik niet noemen voordat ik zometeen een rechtszaak aan m'n broek heb hangen) nu ongeveer een half jaar elke week les.
De eerste les was...bijzonder.
Flink hoog van de toren blazend kwam hij binnen (niet letterlijk natuurlijk, dat zou een raar beeld hebben opgeleverd). Over dat hij 687 instrumenten bespeelde, z'n eigen nummers schreef en produceerde, een eigen studio had en een ster wilde worden. Of iets dergelijks.
Toen ik me voorstelde, zag ik meteen in zijn wantrouwende blik dat hij niet kon bevatten dat ik hem les zou gaan geven. "Jij bent veel jonger dan ik. Wat kan jij me nou leren?", vroeg hij super subtiel. Enfin, de toon was gezet. Nadat hij een paar keer in discussie was gegaan toen hij een opdracht kreeg, heb ik hem op zeer professionele wijze (al zeg ik het zelf) duidelijk gemaakt dat ik ervoor gestudeerd had en toch echt meer kennis in huis had dan hij.
Het kwartje (of welke Arabische munteenheid dan ook) viel. Vanaf toen waren de lessen prima. Hij raakte meer op z'n gemak, we hadden zelfs wat jolige momenten en hij ging ook nog vooruit. Niks aan de hand.

Vandaag was het warm. Zo niet bloedheet. Ik droeg een kort broekje met een bloesje en dat bloesje scheen een tikkie door. Ja, ik droeg een BH en ja, die was te zien. En nee, niet op een manier waarvan je zou denken dat ik m'n geld ook verdien door met m'n benen wijd te gaan. Wat ik overigens niet eens zou kunnen, omdat ik zo stijf ben als een oud vel op stelten.
Had ik effe geluk. Henkie (zo noem ik 'm voor het gemak maar even), had vandaag een uur les. HANG DE SLINGERS BUITEN!!!! Omdat ik een week niet was geweest, moest ik die les nog inhalen en dat feest was vandaag. Na een half uur zei hij dat ik zo'n leuk bloesje aan had. "Lekker zomers" noemde hij het. "Ja, zomers hè, toekans?" zei ik. Het bloesje heeft een toekanprint. Toekans, je weet wel. Van die vogels met zo'n boemerang snavel. Even flitste er wel door m'n hoofd dat hij waarschijnlijk niet die vogels lekker zomers vond, maar meer de boobies achter de vogels. Maar dat idee zette ik snel van me af.
De laatste 5 minuten kletsten we nog wat. Over dat hij het leuk had gevonden en veel had geleerd. En toen gaf ie me 3 zoenen. Wat op zich al apart is want ik ben godnondeju nog wel de juf. Daar begon hij overigens al na ongeveer de 4e les mee. Dat vond ik toen al raar, maar ik deed het toen nog af als een cultuurding. Naïviteit komt tot op de dag van vandaag niet in mijn woordenboek voor. Dus.

Nadat ik klaar was met lesgeven checkte ik m'n mail. Tadaa! Daar was het. Een mail van Henkie.
"Die is vast iets vergeten", dacht ik nog. Dat was ie zeker. Z'n verstand. Ik citeer:

Hallo schat,
We kunnen wel iets gaan drinken als je m'n stem ook buiten de lessen wil horen...ik in ieder geval wel...
X Henkie

Ik las dit toen ik alleen was maar ik schreeuwde. Eerst "gadverdamme" en daarna gewoon iel gekrijs. Waar zal ik beginnen?
Ten eerste: "Hallo schat". Schat?? SCHAT?!! Ten eerste vind ik het al best wel lef hebben om zo'n mail te sturen. Maar heb dan in ieder geval het fatsoen om me wel gewoon bij m'n voornaam te noemen.
Ten tweede: "We kunnen wel iets gaan drinken". Gelukkig stelt hij de vraag op een vriendelijke, uitnodigende manier. Oh wacht even. Vraag? Dit is eerder een antwoord op een nooit gestelde vraag van mij. Kijk, dit zou een totaal logische respons zijn op: "Lieve Henkie, we kennen elkaar nu een half jaar en ik voel een enorme connectie tussen ons. Ik ben adrem, jij hebt (g)een stem. Wil je wat met me gaan drinken?" Dan kan hij inderdaad zeggen: "We kunnen wel iets gaan drinken als je m'n stem ook buiten de lessen wil horen".
Ten derde: "...als je m'n stem ook buiten de lessen wil horen..ik in ieder geval wel". Ik begrijp denk ik iets niet. Wil hij z'n eigen stem buiten de lessen horen? Uniek. Fijn hoor, dat hij z'n hoge gevoel van eigenwaarde met me wil delen (ik voel me bijna vereerd) maar ik kan er vrij weinig mee.
Ten vierde: De poging tot een quasi grappige manier om me mee uit te vragen is uberhaupt om te janken (met-nooit-meer-ophoudts).
Ten vijfde: Die puntje puntje puntjes zijn vies.

Ik snap allemaal best dat ik onbeschrijfelijk knap en onweerstaanbaar ben en een innerlijk heb waar menig mens van droomt, maar kom op. Dit kan toch niet?!

Mijn antwoord was als volgt:

Hoi Henkie,

Je mailtje kwam nogal onverwachts en eerlijk gezegd heb ik geen interesse. Ik hou werk en privé graag gescheiden en mede daarom zou ik het erg op prijs stellen als je me bij m'n voornaam wil noemen.
Succes nog de komende tijd.

Groetjes Nadeche  

Zo. In the face.
Of haal ik me van alles in m'n hoofd en zou hij gewoon een vogelspotter zijn...?

www.nadeche.net
www.zangoefeningen.nl 

Naar de kapper

Vandaag ging ik naar de kapper. Ik hou daar niet zo van. Vooral omdat het al te vaak is voorgekomen dat ik aangaf om alleen de puntjes te knippen en dat ik dan half kaal naar buiten liep.
Ik probeer namelijk al vanaf m'n geboorte lang haar te kweken en het wil maar niet lukken. Oké, het is niet kort, maar ik wil gewoon dat het ergens halverwege m'n rug komt zodat ik ook een keer het "Pam, je haar danst"-gevoel kan ervaren.
Het was dus weer tijd om geknipt te worden want m'n punten waren behoorlijk droog, zo niet dood.
Ik stap binnen bij de desbetreffende kapsalon en vraag wat de wachttijd is (ze werken daar niet op afspraak). "Een half uur/drie kwartier", zegt het meisje verveeld. Dat leek me nog te doen dus ik nam plaats. Ik had bedacht dat ik in die tussentijd mooi een paar nummers uit m'n hoofd kon leren en wat vertalingen kon maken. Hup, kopje thee erbij. Die tijd zou ik wel doorkomen.
Toen de drie kwartier verstreken waren, werd ik enigszins onrustig. Ja, ik had er al wel op gerekend dat het uit zou lopen maar toch, als het dan gebeurt is dat toch irritant.
Een uur later. Ik kon me voor geen meter meer concentreren op de teksten die ik had meegenomen omdat ik alleen maar de muziek in de zaak hoorde die ik echt te hard vond staan. Daar doorheen klonk het te Brabantse accent van een van die kapsters (zo'n type met wit struisvogel haar en een zwarte pluk en die dan nog steeds in de veronderstelling is dat dat hip is). Haar 'ui' was bijna een 'oi' ("Zo, deh ziet er weer netjes oit"). Grr.
Een uur en een kwartier later. De man tegenover mij was me net te enthousiast in zijn pogingen om met iedereen een praatje aan te knopen. Ik ben echt best sociaal (al lijk ik in m'n blogs op een doemdenker tot in den treure. Trust me, dat valt reuze mee). Maar toen even niet. Na een paar gereserveerde lachjes van mijn kant had hij denk ik wel door dat ik niet in de stemming was voor een gesprek.
Anderfuckinghalfuurlater. Ik kon van pure irritatie niet meer rechtop zitten en had koppijn als een malle. Ik heb even overwogen om er iets van te zeggen en daarna weg te lopen maar dat was ook zonde geweest. Na 3 koppen thee, een tijdschrift en een wc bezoek werd ik dan eindelijk geholpen. Hoezee.
Ik gaf aan dat ik net 2 uur geleden m'n haar had gewassen dus dat dat niet meer nodig was (alles om die nekkramp te voorkomen die ik altijd krijg als je in zo'n wastafel geduwd wordt).
Nou, ik had het beter wel kunnen doen. Er kwam geen eind aan de knopen en klitten in m'n haar. Na een paar keer "sorry" gemompel vanuit mij, leek het de kapster (het verveelde meisje bij binnenkomst) toch wel een slim idee om er een of ander serum in te spuiten. Dat hielp niet. Ze probeerde haar irritatie te verdoezelen maar het was behoorlijk duidelijk. What happened to klantvriendelijkheid? Ik ben benieuwd wat Tabatha hiervan zou vinden...je weet wel, die 2 meter lange, witharige Pekinees die graag Amerikaanse kapsalons 'over taked' en ze een complete make over geeft.

Het enige positieve vond ik, was dat ze haar mond hield tijdens het knippen. Ik heb niet zoveel met van die verplichte inhoudsloze gesprekken waarvan je weet dat ze niet echt naar je antwoord luisteren. "En, nog wat leuks gedaan dit weekend?" NEE!
Ook zoiets, ik hoorde dat ze daar aan iedereen die binnenkwam de volgende vraag stelden: "Kan ik je helpen?" Zucht. Wat denk je dat de reden zou zijn dat iemand naar de kapper komt? Ik denk dat ik de volgende keer ga zeggen dat ik aan het verhuizen ben. Of ze effe m'n bankstel wil sjouwen en wat geld wil lappen om een vrachtwagen te huren.
Gelukkig ging ik weg met haar waar echt alleen de puntjes van geknipt waren. Hoera, I love her!


www.nadeche.net
www.zangoefeningen.nl

De Mastermimer

Afgelopen zaterdag moest ik na een lange tijd weer eens optreden met Hotshots.
(Na het optreden sprak ik iemand die ik maar één keer had ontmoet op het Jazz festival in Breda en toen ze zei dat ze mijn blogs had gelezen en ervan had genoten, besloot ik dat het tijd was om het weer op te pakken. Dus bij deze!)

De laatste keer was op 18 augustus vorig jaar op de Nijmeegse Vierdaagse, en toen raakte ik na de eerste set m'n stem kwijt en moest ik het de tweede en derde set hebben van m'n geweldige uiterlijk en fenomenale choreografieën (genant lang geleden) dus het werd weer eens tijd.
Dit keer vond het heugelijke feit plaats in café Bel Air in Breedje Daa.
We hadden 's middags al behoorlijk lang gerepeteerd en ik kan je zeggen: ik was moe. Zo niet k'pot.
Nou klaag ik niet dat ik omgeven werd door 7 leuke mannen, maar vrouwen weten gewoon when to shut the fuck up. Na de zoveelste opmerking over mijn megavette donutketting ("Heb je je eigen eten meegenomen?" of "Had je honger?") en de zoveelste flauwe grap ("Blow me....voor €5...away") was het wel even mooi geweest (al kan ik niet ontkennen dat ik daar ook heel hard om heb gelachen).

Toen we aankwamen in Bel Air was er pizza geregeld, want hé, we zijn muzikanten dus "fuck the healthy shit". Gelukkig ben ik ook docent en had ik voor een heerlijke eigengemaakte salade gezorgd om de boel een beetje in balans te houden. Gelukkig besloot mijn buik toch om de pizza verkeerd te laten vallen en begon ik de eerste set met buikpijn. Yes!
Buiten onszelf en het personeel van Bel Air was er overigens nog niemand toen we wilden beginnen. Op één iemand na. Een heel bijzonder iemand.
Ik was haar al twee keer tegengekomen in de wc en ik dacht eerst dat ze gewoon teveel gedronken had (leuk, om 20:00). Wat eruit kwam was verre van boeiend en ik moest moeite doen om haar goed te verstaan. Je kan je voorstellen hoe verheugd ik was toen ze zichzelf opofferde om als publiek bij de soundcheck te zijn. Toen bleek dat het niet alleen de drank was waardoor ze scheel keek. Deze mevrouw had ze niet alle 5. Ik denk maar 1 van de 5. Het was echt superfijn dat ze na elk lijntje dat gespeeld werd ging roepen hoe lekker het wel niet klonk (ook als het echt niet lekker klonk), inclusief spastische handbeweging en hooligankreten. Ze bleek ook een master in het mimen van instrumenten te zijn. Het leek wel een soort live pictionairy met muzikale ondersteuning. Enig.
Zoals de gitarist al zei (ik noem geen namen uit zelfbescherming): "De toon is gezet. Geen gage en een mongool als publiek". Daar sloot ik me bij aan.

Gelukkig stroomde het overige publiek langzaam binnen en konden we beginnen met een vol zaaltje. Al met al was het superleuk om weer met deze groep te spelen. Bij nummers die we allemaal uitkotsten werd een leuk dansje gedaan, een geweldige grap gemaakt (moi natuurlijk) of een geile solo gespeeld zodat iedereen toch een beetje z'n ei kwijt kon. Een geslaagde dag en avond. De mastermimer heb ik niet meer gespot helaas. Toch jammer.


www.nadeche.net
www.zangoefeningen.nl
www.hotshotstheband.nl

Kleine ergernissen

Zoals jullie weten ben ik van de kleine ergernissen. Vanmorgen had ik weer geluk.

Het is woensdag dus ik stond vanmorgen om 09:00 in de sportschool met di mama. De les die we dan doen is AWT, een combinatie van cardio en krachttraining. Pittig maar erg leuk.

Een terugkerende ergernis is het feit dat mensen ALTIJD voor onze neus gaan staan. Recht voor onze neus. Misschien ben ik daar te sociaal voor ingesteld maar ik zorg altijd dat ik niet totaal iemands beeld blokkeer, maar altijd een stapje opzij zet. Zelfs als ik tijdens een oefening merk dat ik voor iemand sta, schuif ik wat op.

Veel mensen doen dat niet.

Ik weet niet of het ze niks kan schelen of dat ze het gewoon niet doorhebben maar ik weet wel dat het bloedirritant is.

Door het net te harde zuchten van ons moeke wist ik dat het ook haar geluksdag was.

Nog iets waar ik me aan stoor is aan hyperfanatieke mensen. Begrijp me niet verkeerd, ik doe ook altijd m’n best en geef ook liever niet op. Maar dit is de groep die door dat hyperfanatisme uit de maat beweegt. Niet finaal want dat is altijd nog wel grappig (en genant)...nee, nèt. Ze doen alles nèt te snel.

En het probleem is, als je dat eenmaal gezien hebt, zie je ook niks anders meer. Ik kon het dan ook niet laten om een paar keer zachtjes geïrriteerd te grommen.

Vandaag stond er een mevrouw voor ons. Ergens in de 40. Blond. Met van die kleine dansschoentjes aan. Deze mevrouw hield NIKS vol.

Soms is dat best zielig om te zien. Als iemand er echt voor gaat en 34x per minuut sterft.

Deze mevrouw had overal lastig van.

Na een paar ‘Jumping Jacks’, bedacht ze zelf een vervangend schraal sprongetje.

Alle krachtoefeningen deed ze met 1 kilo gewichtjes. Halverwege stopte ze.

Cardio oefeningen waren helemaal verboden, want dan ging ze haar rug strekken.

Ik KON HET NIET UITSTAAAAAAAAN!!!

Als je echt ergens last van hebt (gruwelijke pijn) blijf dan thuis. Maar niet dit.

Het leuke van dit alles was, dat ze ook nog de hele tijd recht voor m’n neus ging staan. Zalig.

M’n dag was helemaal compleet toen ik ’s middags in een bus vol krijsende kinderen stapte.

www.nadeche.net

www.zangoefeningen.nl

Lieve mensen

Hoe vaak lees en hoor je wel niet dat mensen asocialer zijn geworden? En dat het niet meer is zoals vroeger, toen men nog wat voor elkaar over had.
Vandaag heb ik ervaren dat er wel degelijk nog aardige en behulpzame mensen rondlopen.

Ik sport 2 tot 3 keer in de week en woensdagochtend is een vaste sportdag. De sportschool waarvan ik lid ben, is (als je door trapt) 20 minuten fietsen. Daarom word ik graag opgehaald met de auto door di papa (aangezien ik er zelf geen heb). Ja mensheid, mijn ouders volgen dezelfde lessen als ik. Normaal is Rene Laumen zo lief om mij om half 9 's ochtends te komen ophalen. Helaas mag hij (op doktersadvies) de komende tijd niet sporten dus pakte ik vanmorgen ouderwets de fiets weer eens tevoorschijn. Of eigenlijk de fiets van Stef.
Om 08:00 strompelde ik m'n bed uit na 500 x snoozen en om 08:30 vertrok ik. Aangezien ik m'n handschoenen niet kon vinden (lang leve de geordende ik) had ik een stel dikke sokken gepakt en die als stand in gebruikt. Want het was KOUD.
Een voordeel van 's ochtends fietsen is dat je meteen wakker bent dus ik moet toegeven dat het helemaal niet zo erg was...
Tegen het eind van de rit, fiets je over het water heen en moet je dus eerst de berg omhoog en daarna naar beneden. Dat naar beneden ging behoorlijk hard. Ik ergerde me nog aan het feit dat een aankomende scooter, de bocht die daarna kwam, veel te krap nam. Achter de scooter reed nog een fietser dus ik dacht: "Shit, ik moet echt afremmen". Dat heb ik geweten.
Toen ik de bocht wilde nemen maakte ik een enorme schuiver. Ik vloog bijna van m'n fiets, klabats op de grond.
"Mevrouw, zal ik u helpen? Ik help u wel. Het is hier altijd heel glad. Ik doe hier altijd heel voorzichtig", zei het Turkse meisje dat achter de scooter reed. Hoera, een aardig mens! Ze hielp me overeind terwijl ik probeerde niet te janken en zette daarna m'n fiets recht. "Gaat het met u?"
(U??) Het eerste wat ik zei was "Ohh, dat deed echt heel veel pijn". En daarna: "Dank je wel, het gaat denk ik wel". Er kwam nog een mevrouw voorbij gefietst die mij had zien vliegen en ook zij stopte om te vragen hoe het ging en of ik alles nog kon bewegen. Toen zij en het meisje gerust gesteld waren en ik van de schrik bekomen was, fietste ik (heel langzaam) verder, ondertussen "Niet huilen, niet huilen, niet huilen", tegen mezelf zeggend. Ik overtuigde mezelf dat mijn geen-make-up-hoofd er nog lelijker uit zou zien als het ook nog rood en opgezwollen zou zijn. Dat werkte.

Aangekomen op de sportschool was ik net op tijd. Mama kwam me al tegemoet lopen en ik zag dat ze wilde zeggen dat ik wat aan de late kant was.
"Ik ben net keihard van m'n fiets gevallen.....MEHHHEHHEHHH". Natuurlijk. Fijn.

Mama was bezorgd. En heel lief. Ze had alle spullen al klaargezet (voor die les), vroeg na elke oefening hoe het ging en bood aan om me naar huis te brengen.
Als een echte held ben ik zelfstandig naar huis gefietst, met kapotte en dikke knietjes. Ondertussen realiseerde ik me dat de sokken mijn handen gered hadden. Een geluk bij een (zeer ernstig) ongeluk!
Na een lekker warme douche viel het leed gelukkig mee. Rood en dik (met de kans op blauw) maar het was te doen.
Mama had alweer een paar keer gebeld en gesmst ("Je neemt niet op. Hoe gaat het nu Nadeche? Iets kouds op je knie gedaan? Er is toch geen straatvuil in je knie gekomen he? Anders moet je er betadine op doen om te ontsmetten. Xx") en ook papa belde om te vragen hoe het met de knietjes ging.
En mijn lieve broertje en schatje informeerden ook nog.
Ik ben fucking gezegend met zoveel lieve mensen om me heen!

En natuurlijk met aaaaaaal mijn volgers die nu ook honderdmiljoen beterschapswensen gaan sturen....


P.S. Ik kreeg 2 dagen geleden een sms: "Hoi N, ik ben de eigenaar van de Citroen. Bedankt voor je reactie. Gelukkig weinig schade. Als er verder nog iets is neem ik wel contact met je op. Groetjes Albert".
YES. Albert is een lieve meneer.


www.nadeche.net
www.zangoefeningen.nl

Blikschade

Fuck.

Ik ben een absolute ramp in achteruit inparkeren. Het zal wel iets vrouwelijks zijn maar toch: I suck.
De keren dat het lukt ben ik oprecht trots, maar over het algemeen probeer ik het zo veel mogelijk te vermijden. Dat had ik gisteren ook moeten doen.

Ik probeerde een Peugeot 107 (a.k.a. een KLEINE rode auto) achteruit in een vak te proppen. Na 80 keer opnieuw steken stond ik met de achterkant totaal op de stoep. Toen ik hem er nogmaals uit reed en weer instak hoorde ik: "Boem". Ik kreeg het bloedheet en ben van schrik keihard weggereden onder een luid "Fuck, fuck, fuck, fuck" geroep. Uiteraard had ik de Citroen achter me geraakt.
Een blinde had zelfs gezien dat het vak waar ik 'm in wilde zetten, veel te klein was. Of althans, te klein voor mij en mijn (niet aanwezige) skills.
Ik parkeerde m'n auto en keek meteen wat de schade was. Mmm..het viel mee, dacht ik. Maar goed, het was donker dus het kon net zo goed wel erg zijn.
Daarna ben ik nog quasi nonchalant (mezelf Mission Impossible-like achter een busje verstoppen omdat ik dacht dat mensen het voorval wellicht gezien zouden kunnen hebben) langs de Citroen gelopen om te checken hoe erg het was maar ik kon wederom door het donker niet veel zien.

Ik kwam thuis met een enorm schuldgevoel. Ik ging slapen met een schuldgevoel en ik stond er ook weer mee op. Vanmorgen liep ik naar m'n auto om te gaan werken en scheet totaal in m'n broek toen er twee mannen bij m'n auto stonden. "Zij hebben het gezien", dacht ik. Of nog erger, een van hen is de eigenaar van de Citroen. "Goeiemorgen", klonk het en ik kon opgelucht ademhalen. Ook geen briefje onder m'n ruitenwissers gelukkig. Na nogmaals de schade te hebben gecheckt (toch een paar krassen en wat missende lak),  kon ik rustig wegrijden.
Toen ik thuiskwam van m'n werk heb ik vader Laumen gebeld om het hele gedoe uit te leggen. Half jankend. Want Desje Laumen vindt het niet leuk als di papa boos is (het is namelijk niet mijn auto..maar die van les parents).
Uiteindelijk besloot ik om vol goede moed naar het huis te gaan waarvoor de Citroen geparkeerd stond, gewapend met verzekeringsformulieren en een pen. Natuurlijk deed niemand open (KAK, nu was ik zover, nou wilde ik het ook afmaken). Ook de buren niet, dus heb ik maar een briefje door de bus gedaan.

"Geachte heer/mevrouw,

Ik weet niet of de Citroen met nummerbord bla ba bla van u is, maar ik ben er gisteren met parkeren per ongeluk tegenaan gebotst waardoor er nu wat krassen zitten bij de linker voorlamp.
Mijn oprechte excuses daarvoor. Ik laat mijn telefoonnummer hier achter i.v.m. de verzekering.
Met vriendelijke groet,

N. Laumen".

Ik heb nog over de 'krassen' op de Citroen gewreven maar het waren voornamelijk schamp'krassen' en wat rode lak van mijn lieve autootje. Shit, het viel wel mee. En ik had net dat briefje door de bus geduwd.
Stiekem hoop ik dat ze niet bellen. Al was het maar omdat ik fatsoenlijk ben geweest.

www.nadeche.net
www.zangoefeningen.nl

Ben ik weer!

Aiii, het is schandalig lang geleden dat ik een blog heb geschreven...en dat terwijl ik ooit het idee had om er elke dag een te maken. Maar goed: IK BEN ER WEER!
Even een korte recap:

Ik was in Wenen zoals jullie hebben kunnen lezen. Die blog sloot ik af met de belofte dat ik een preview over Sister Act zou schrijven, dus bij deze:
Anne-Marijn had een gratis kaartje voor me weten te fixen dus dinsdag was het zo ver: ik ging haar bewonderen in het Ronacher theater. Wat ik even niet helemaal goed had doorgekregen was dat mensen daar nog echt 'naar het theater gaan'. Dat wil zeggen: geheel in stijl. Dat wil zeggen: nette jurkjes, pumps en pakken. Dat wil niet zeggen: spijkerbloes, knot en gympen. De toon was gezet: pauper meets high class.
Mensen schenen het ook extreem raar te vinden dat ik in m'n eentje was. Verschillende keren heb ik een soort afkeurende en net te verbaasde blikken naar m'n hoofd geworpen gekregen. Oh ja, en lachen en joelen was ook verboden. Ik zat in een fucking matte zaal. Zo'n zaal die niet eens lacht uit beschaafdheid en waarbij elk applaus ongeveer is. Bless the lord.
Dat deed niks af aan het feit dat ik supahtolltrots was op mijn nonnetje. Ik heb echt genoten om haar te zien spelen, zingen, dansen en stralen. Sowieso was het een hele toffe show. Hier kon je onmogelijk niet vrolijk van worden. Nou ja, behalve deze zaal.

Woensdag hebben we met Marle geluncht en gedineerd (a.k.a. een dikke cheeseburger achterover gepropt) en 's avonds zijn we haar gaan bewonderen in 'Elisabeth'. Ik was blij dat ik van tevoren ingelicht was door Anne-Marijn zodat ik wist waar het over ging want ik verstond er geen Duitse neus van. Maar wat een prachtige show is dat. De laatste jaren was ik niet echt meer snel onder de indruk te krijgen maar het is gelukt. Indrukwekkend decor, ensemble en bovenal een geweldige Annemieke van Dam als Elisabeth. Damn!
Oh ja, we hadden ook nog een extreem gezellig onderonsje met onze 'achterburen'. We zaten op het tweede balkon en achter ons zat een stel ongeveer een meter hoger. Het is dus onmogelijk dat hij nichts kon sehen toen ik voorover leunde. Dat was dus niet gewenst. Ik kreeg een geïrriteerde tik op m'n schouder met de vraag of ik weer recht kon gaan zitten. M'n handen gingen al jeuken maar omdat ik enig fatsoen in m'n bips heb, rechtte ik m'n rug. Het eindapplaus kwam.
Toen Marle (en haar rij) aan de beurt was, gaven we haar een joelende STAANDE ovatie. Dat ging natuurlijk te ver. Weer een geïrriteerde tik. "Können (?) sie bitte sitzen?" Anne-Marijn en ik keken elkaar tegelijkertijd vol verbazing aan. Ik zei in m'n beste Duits: "Uh..nein, warum?!"
Hij: "Weil wir das wollen sehen" (of iets dergelijks).
In Nederland is het normaal dat je gaat staan bij het applaus. Als Adolf achter ons de buigingen wilde zien moest hij ook maar gaan staan. Wij draaiden om en klapten verder.
Na 2 minuten werd Anne-Marijn op haar schouder getikt met nogmaals dezelfde vraag. WTF!
I love Wenen maar ik haat Weense mensen.

Afgelopen week heb ik als een malle m'n scriptie afgemaakt en vandaag heb ik 'm ingeleverd. UITROEPTEKEN! Stiekem vond ik het nog best interessant (thank god). Nu duimen dat ik m'n verdediging in december mag doen.

Ik heb een nieuw lesgeefbaantje! Woensdag begin ik bij Singshop in Eindhoven. Oh ja, en de eerste keer is 6 uur lang proeflessen geven van allemaal een kwartier per persoon. Ik ga dood (maar wel zingend).

Ik heb nog steeds zin in kerst. Check deze link. Wie dit niet goed vind, is een paard.
I pray on christmas

Bij deze beloof ik dat weer met regelmaat ga bloggen. Omdat ik stiekem soms ook om mezelf moet lachen.

www.nadeche.net
www.zangoefeningen.nl

Wenen deel 1

Ik ben in Wenen. Bij Anne-Marijn.
EIN-DE-LIJK HERENIGD!!
Gisteren vloog ikom 17:20 vanaf Schiphol naar hier. Om 15:20 arriveerde ik netjes (en heel op tijd voor mijn doen) om m'n koffer(tje) in te checken en op m'n dooie gemak wat winkels af te struinen. Natuurlijk kon een cappuccino van Starbucks niet ontbreken, ik kwam werkelijk helemaal tot rust.
Overigens kan ik iedereen aanraden om met KLM te vliegen. Het was mijn eerste keer maar zeker niet de laatste. Ten eerste zat je 2 aan 2, i.p.v. 3 aan 3 gepropt. Ik had warempel behoorlijk wat beenruimte! En jawel mensen, ze bestaan nog: het typje sokken in sandalen. Ik zat er naast.
De steward en stewardess kwamen langs met een snack ("Sweet of salt?") en wat te drinken (GRATIS!!! Ik ben een Nederlander dus mag ik daar best blij om zijn) en binnen 1,5 uur stond ik op het vliegveld in Wenen. Dikke prima. M'n koffer was nog heel dus dat was ook een pluspunt.
Toen moest ik nog met de trein, die ik op een haar na miste en dus een half uur moest wachten. Het kon me niks schelen, ik was zen tot in de puntjes. Daarna pakte ik de metro om bij het theater de sleutels van Anne-Marijn op te halen. Al ging dat ook niet helemaal soepel (natuurlijk raakte ik verdwaald op een punt waar je echt niet verdwaald kan raken), uiteindelijk kwam het goed en stapte ik om 21:15 haar appartement binnen. Kapot en hijgend. Ik moest namelijk met koffer en al 345780 treden op. Toen ik binnenkwam kwam haar huisgenoot meteen kijken wie er zo zwaar ademend de drempel over viel en op dat punt merkte ik pas hoe moe ik was want ik kwam niet meer uit m'n woorden.
Normaal gesproken durf ik best te zeggen dat m'n Engels op een redelijk goed niveau zit maar nu klonk ik als een stotterende Tilburgse vent met een verlamde bakkes. Maar ik was er gekomen. All by my fucking self.

Om de tijd te doden heb ik wat gekletst met de desbetreffende huisgenoot in goegoe-gaga Engels. Ik probeerde nog wel wat middelbare school Duits op te rakelen maar tot mijn grote schaamte was dat nergens meer te bekennen. Verder dan 'danke' en 'gutenabend' kwam ik niet.
Daarna heb ik een aflevering Dexter gekeken waarin iemand Nadjezda heette. NADJEZDA! Daar is Nadeche van afgeleid, voor degenen die dat niet weten. Het kon niet anders: This was my lucky night. Of eh..Es war meine glücksabend.
Na mijn lieve rising star geknuffeld te hebben, kletsten we nog wat en toen viel ik in slaap.

Vandaag hebben we eigenlijk vrij weinig gedaan. Gekletst dat wel. Want dat had ik toch wel heel erg gemist. I love Skype but I love real life more. Om 12:30 gingen we met de metro naar de markt en dat was echt leuk, buiten de snijdende kou op m'n schrale tengels.
Waarom hebben ze zulke markten niet in Nederland? Superveel verse groenten en vers fruit, noten, verschillende soorten humus (TE LEKKER), allerlei hapjes, falafel, kazen, teveel om op te noemen. We zijn ook een chocoladewinkeltje in gegaan, alles was bio-verantwoord. Ik heb daar 100% pure chocola gekocht. In Tillietown eet ik altijd choco waarin 70% cacao zit en die is heerlijk maar dit..was...echt...FUCKING VIES. Bij de eerste hap denk je nog: "Mmm, veel cacao", maar zodra je begint de kauwen is het een regelrechte aanval op je smaakpapillen. Misschien is dit soort chocola ook niet bedoeld om zo te eten maar meer om mee te koken of voor chocolademelk ofzo. Ik weet het niet, maar dit was in ieder geval geen aanrader. Gelukkig voor mij zag ik dat Anne-Marijns gezicht ook totaal vertrok.
Verder hebben we noten, curry humus, falafel, pompoen, champignons en geitenkaas gekocht en daar net een simpel maar lovely dish mee gemaakt. Jamie Oliver is er niks bij. En z'n Duitse variant ook niet.
Hier het recept:

Was haben Sie nodig?

• Falafel (verse want die is echt om te smullen)
• Couscous
• Courgette
• Pompoen
• Ui
• Knoflook
• Walnoten
• Amandelen
• Geitenkaas
• Tomaat
• Champignons

1. Zet wasser auf und kook de pompoen totdat deze ein bischen zacht ist. 

2. Bak de ui und de knoflook und snijd unterschwissen de champignons, courgette en tomaat.

3. Gooi de champignons, courgette en tomaat und später der pompoen bei de ui und knoflook. Kruiden met pepfer und salt. 

4. Doe wat couscous in eind pannetje en gaar deze in zwei minuten. 

5. Pak ein bakje en doe de groenten hierin en de couscous. Mix het geheel door elkaar.

6. Hak de noten, verbrokkel de geitenkaas en snij de falafel in stukjes en meng het door de rest.

7. SCHMULLEN MAAR!!

8. Lees je dit recept hardop, schreeuw het dan. We praten tenslotte Duits.

Sehr gesund! Alleen wat minder als je daarna een stuk taart naar binnen schuift. 

Over een uur ga ik naar het theater om Annie te bewonderen in haar nonnenpak. Ik ben nu al übertrots en dat wordt alleen maar meer. Hopelijk blijft het janken achterwege.

Morgen een Sister Act recensie! Auf Wiener schnitzel!

www.nadeche.net

www.zangoefeningen.nl

Bredase Singelloop

Vandaag heb ik de Bredase Singelloop gelopen, de 5 km. En het was LEUK!!
Ik weet niet of ik ook echt de hele tijd met een blije kop heb gerend of dat ik dat alleen maar dacht maar ik zat verdomde goed in m'n vel (dus vergeet de blog van gisteren).
Het is natuurlijk helemaal geen boeiende afstand maar het was zo tof om nu eens een van de renners te zijn, in plaats van aan de kant te staan. Bovendien was het heerlijk weer! Zonnetje op m'n toeter, kort broekje, strak shirtje (met zo'n echt hardlopersnummer erop gespeld), loeilelijke maar o-zo fijne witte hardloopschoenen, knot op m'n hoofd, muziekje in m'n oren en gaan met die caravaaaan.
De eerste 3 km heb ik rustig aan gedaan en op een constant tempo gelopen. De laatste 2 km ben ik gaan versnellen en de laatste 500 meter heb ik een heuse sprint getrokken. Ik voelde me net zo'n skinny ass Somaliër van tv. Fantastisch. Het resultaat: 30.08 minuten, zo snel had ik eerder niet gerend.

Menschen, ik heb de smaak te pakken. De Warandeloop op 24 en 25 november wordt waarschijnlijk de volgende wedstrijd waar ik aan mee ga doen. Of 10 km al haalbaar is, weet ik niet maar ik ga in ieder geval weer trainen. Hopelijk kan ik dan ook weer finishen met zo'n prachtige kop als deze:

P.S Ook respect voor Lotte die in 38 minuten finishte en Daan die de 10 km liep in 44 minuten (WHAAAT?!)

www.nadeche.net
www.zangoefeningen.nl

Zucht.

Waarschuwing: Dit wordt een zeikblog.

Ik voel me kut. Al een paar dagen. Wat de reden precies is, weet ik niet. (NEE, IK BEN NIET ONGESTELD EN IK MOET HET OOK NIET WORDEN) .
Ik denk dat ik last heb van de crisis. Of ja denk, ik weet het wel zeker. De baan die ik zou krijgen, gaat vooralsnog niet door vanwege te weinig aanmeldingen. Mensen willen niet meer betalen voor muziekles. Tja, dan houdt het een beetje op. Op m'n andere werk is er gezeik met m'n contract. Ik werk daar nu 2 maanden zonder iets ondertekend te hebben omdat ik de aardige mevrouw die daar over gaat telkens niet kan bereiken. 8765 x voicemail ingesproken, 4583 keer bezoekjes gebracht en duizend miljoen mails verder en ik heb nog steeds geen salaris. Verder zijn zeg maar alle optredens in september niet doorgegaan en is er voor oktober ook al weer een gecanceld. YES. Het voelt alsof ik stil sta.

Ik haat dit omdat ik me dan zo'n standaard depressief zeikwijf voel, uit een slechte romantische comedy die badend in tissues jankend op de bank ligt, lurkend aan een fles whiskey.
Al lag ik in mijn geval niet op een bank, maar zat ik in een stinkende stoptrein (zonder de alcohol).
Ge-nant. Stiekem maakte ik een klein vreugdesprongetje omdat ik m'n tranen in bedwang had kunnen houden in publieke ruimtes. Hoezee, hoezee, hoezee!!

Toen had ik het briljante idee om te gaan zingen want dat zou me dan moeten opvrolijken.
Nou, je had me beter met m'n kop in een taart kunnen duwen, dan had ik misschien nog een beetje gelachen. Al m'n techniek leek verdwenen te zijn, ik blokkeerde op bijna elke noot en als de tekst ook maar een beetje sentimenteel werd, begon ik weer.
Dus ik vraag u, broeders en zusters: WAAR IS DAT FEESTJE?!

www.nadeche.net
www.zangoefeningen.nl

Dag Ysai

Vandaag heb ik mijn lieve broertje uitgezwaaid. Nou ja, broerTJE...een boom van een kerel is het. Met een piepklein hartje.
Mijn broertje gaat namelijk 1 jaar een master doen in South End, op 3 kwartier afstand van Londen.
Ik ben jaloers. Maar echt.

Ten eerste: LONDEN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (Denk hier een oeloeboeloe dansje bij en een irritant blij gezicht en uiteindelijk een rood aangelopen kop).

Ten tweede: Ik wil ook weg van hier en studeren in het buitenland. Helaas ben ik saai en woon ik in Tilburg.

Ten derde: Mijn broertje heeft altijd gezegd dat ie rijk wil worden. Ik wilde schrijfster, politieagente, actrice en zangeres worden (goeie eenduidige visie) maar mijn broertje wilde rijk worden. Nou denk ik dat het hem nog serieus gaat lukken ook. Hij heeft een vlotte babbel, doorzettingsvermogen, kennis en goede ideeën. Met de master die hij gaat doen wordt hij alleen maar beter (gericht op ondernemerschap). En ik gun het hem heel erg!

Ten vierde: Online marketing is waar hij op dit moment mee bezig is. Omdat hij ook een sportfanaat is, heeft hij met een vriend van hem het volgende idee bedacht. Checkkkkk:
http://www.hetgymbalgeheim.nl/ (Ja inderdaad, ge kunt de groeten uit Brabant krijgen)

Ten vijfde: Ik mis 'm nu al.

www.nadeche.net

De uitvaartvakbeurs

Ik heb vandaag gezongen op de Uitvaartvakbeurs. Een mond vol.
En een evenementenhal vol. Ik wist niet wat ik zag.
Daar kwam ik aangereden in m'n rode bak, lekker naïef gedacht dat ik dichtbij de ingang kon parkeren. Nou, het leek de Efteling wel. Rijen met auto's en opgewekte (!) mensen die uit die auto's stapten.
Ik weet niet..maar een Uitvaartbeurs klinkt mij niet als een gezellig familie uitje in de oren.

Voordat ik binnen was, was ik een kwartier verder. Eerst natuurlijk een roteind lopen naar de ingang, daarna moest ik nog een vierkantje met m'n naam en gegevens uit het entreebewijs knippen, dat in zo'n plastic ding doen met een speld zodat iedereen kon zien wie ik was en toen mocht ik doorlopen.
Dat vierkantje kon je daar ter plekke uitknippen. Er lagen daar scharen (aan touwtjes) voor mensen die thuis niet langs de stippellijntjes hadden geknipt (like myself). Ik vond dat toch enigszins dubbel..scharen zijn gevaarlijk. Mensen met (zelf)moordneigingen zouden daar verkeerde dingen mee kunnen doen. Aan de andere kant, dan staat er ook wel meteen een kist voor je klaar.

Ik heb m'n ogen uitgekeken. Wat je aantreft op zo'n beurs! Sowieso zijn daar 3 dagen lang elke dag minimaal 4000 bezoekers. Wel vanuit het bedrijfsleven maar dan nog. Dat is veel.
Ik zag kisten staan, van hout tot goud (van €48000!!!!), graafmachines (leuk voor een visueel ingesteld persoon als ik), sjerpen met kruisjes, koetsen, urnen, kaarsen, kruizen, bloemstukken etc.
Dracula had zich thuis gevoeld.

Afijn, ik moest dus een mopje zingen ter promotie van een heel mooi bedrijf:
Silene uitvaartmuziek. Respect voor deze jongens! Ziet dat er mooi uit of ziet dat er mooi uit??

Speciaal voor de gelegenheid had ik hele speciale en bijzondere nummers uitgekozen zoals 'Use somebody' en 'Make you feel my love'. En natuurlijk klassiekers als 'Death of a discodancer' en 'Born dead, buried alive'.
Ik heb me kostelijk vermaakt.

www.nadeche.net