Jammer

Laatst zat ik op het terras met 2 vriendinnen.
Jawel, dat historische moment van de eerste echte zonnestralen in maart waardoor heel Nederland uitrukt naar elke beschikbare stoel op een willekeurig terras.

Ik hou van deze momenten.
Fijn gezelschap, lekker weer, heerlijk drankje en een pittig gesprek. En niet te vergeten, de grote vleeskeuring waar iedereen (onvrijwillig) aan deelneemt.
Na wat rondkijken viel het ons op dat het merendeel van de passerende mens erg...stevig was. Zo niet, heel dik. Voordat ik haatmail en bombrieven krijg; ik ga niemand beledigen. Het viel me alleen op.
Just saying.
We besloten elk zwaar mens te turven. Het resultaat vond ik behoorlijk verontrustend. In 5 minuten hebben we meer dan 30 streepjes gezet.... 30!!
Nou weet ik natuurlijk niet waarom deze mensen overgewicht hebben. Vreselijk natuurlijk als er zoiets als een afwijking aan de schildklier aan ten grondslag ligt, maar ik denk stiekem ook dat het een heeeeeeeel klein ienieminibeetje aan het eetgedrag ligt.
Ik schrik altijd een beetje hoe druk het is bij de Smullers op het station of hoeveel mensen een snack uit de muur trekken. Zo'n lauwe, slappe, grieperige frikandel die al de hele dag in een klein hokje ligt te rotten en die je bijna "VERLOS MIJ!" kan horen roepen...Wie wil dat nou niet?

Na wat witbiertjes besloten we dat het tijd werd voor een nieuwe ranking. Een leuke.
Voor degenen die Sex and the City keken; dit is het fragment waar Charlotte en Carrie net als wij aan het terrassen zijn en bijhouden met hoeveel passerende mannen ze naar bed zouden willen.
So did we.
Pen en de papier in de aanslag, ogen open, tietjes vooruit.
1, 2, 3...46 mannen passeren ons. Niemand die ook maar in de buurt komt van een kusje, laat staan een avontuur tussen de lakens of op de wasmachine.
Na 10 minuten begon ik onrustig te worden.
Na 12 minuten vroeg ik me hevig af of ik veel te kritisch was.
Na een kwartier was ik depressief. Damn you Tilburg!
Waarom was het mij niet gegund om een mentale stevige pot seks met een hete vreemdeling te hebben?
1 STREEPJE! DAT IS ALLES WAT IK VROEG! WHYYYYYYYYYYY?!!
We eindigden alledrie met een "misschien" die eerder aan de 'nee' dan aan de 'ja-kant' zat.
Doe mij een dubbele whisky, dan kots ik mezelf het graf in.

Net voordat ik het wilde opgeven bedacht ik me dat ik het afgelopen kwartier helaas geen geschikte kandidaten voor het tweede spelletje had gevonden, maar meer dan genoeg voor het eerste.
Hoe minder lekkere mannen ik zag, des te meer dikkertjes.
Deze conclusie was op dat moment zowel deprimerend als bemoedigend.
Ik kon in ieder geval 1 spelletje tot een goed einde brengen.

Mobiel gezeur

Bereid je maar voor. 
Dit wordt de zoveelste blog over het gebruik van mobiele telefoons.

En dat we er allemaal behoorlijk asociaal door worden.

Natuurlijk ben ik zelf ook schuldig. Zo niet, extreem schuldig.

Ik ben een van de misdadigers die hun telefoon ook meeneemt naar de plee. Om ‘gezellig’ even Facebook te checken of Whatsappjes terug te lezen die ik al een eeuw van buiten ken. Met als gevolg dat ik altijd veel langer op de wc zit dan noodzakelijk is.

Soms heb ik van die momenten dat ik opstijg uit m’n eigen lichaam, neerkijk op mezelf en denk: 

WAAROM?!

a)       Omdat ik al sinds ik klein ben, droom van enorme aambeien en die hoop te kweken door veel langer op de bril te zitten dan nodig is.

b)       Omdat ik het geluid van m’n eigen plas rustgevend vind.

c)       Omdat ik high word van de geur van chloor.

d)       Omdat ik niks fijner vind dan m’n broek te laten zakken in gesloten ruimtes.

Ik kan doorgaan tot en met de letter ‘Z’ en geen een antwoord zou logisch kunnen verklaren waarom ik dit doe. Op elk ander moment van de dag kan ik knuffelen met m’n mobiel, zo lang en hoe vaak ik maar wil. Waarom dan ook nog in het kleine kamertje?

Omdat ik fucking verslaafd ben.

En de rest van de Westerse beschaving met mij. Overal waar mensen zijn, zie je mobieltjes.

Op straat, in de trein, in de kroeg, op het werk, in de sportschool en ga zo maar door.

Het lijkt wel of we met z’n allen in onze broek schijten om sociaal te zijn. Stel je toch eens voor dat een vreemde zomaar tegen je begint te praten.

Jeetje, wat vre-se-lijk.

Ik dank God op m’n blote, blauwe knietjes dat me dat nog nooit is overkomen maar mocht dat in de toekomst toch het geval zijn, heb ik m’n survival-stappenplan al uitgewerkt.

1.       Maak NOOIT oogcontact.

2.       Kijk altijd verveeld. Houdt dit de vreemdeling niet tegen, doe dan of je een ernstige psychische stoornis hebt of een flinke hoeveelheid alcohol en/of drugs in je systeem hebt.

3.       Hou altijd je mobiel gereed. Ligt ie niet in je hand, zorg dan dat je ‘m in je broekzak hebt of in een vakje in je tas waar je makkelijk (lees: binnen 0 en 3 seconden) toegang toe hebt.

4.       Check altijd je berichten, e-mails, Facebook, Instagram, Twitter, Pinterest, Youtube en de rest van je apps. Als je wil kan je ook zelf nog wat online zetten, zoals een tweet: “Creepy stranger is looking at me like he wants to talk or something. #goaway #leavemealone #mindyourownbusiness #pleasedontrapeme #livingthemobilelife”.

5.       Pleeg een fake telefoontje. Zorg er wel voor dat je telefoon dan op vliegtuigmodus staat want het zou lullig zijn als je tijdens je neppe gesprek ineens echt gebeld wordt. Dat is voor iedereen verwarrend.

6.       Ren weg. In stilte dan wel krijsend.

Ik zag laatst op internet een foto van een houten bord dat in een restaurant hing met:

Belachelijk, iemand zo in het sociale diepe gooien.

Maar mensen, serieus. Ik zou het een te gek plan vinden om een nationale feestweek in het leven te roepen die viert dat we allemaal onze mobiel thuis laten. Een week lang.

Ja, dat is ontzettend spannend maar geloof me, we’ll survive. Misschien leren we er zelfs wat van. Kunnen we dat na die week weer lekker op Facebook pleuren. 

Werk en privé

Ik ontving zojuist een uiterst verdacht mailtje. Van een leerling. Die ik lesgeef.

Nou moet je bij leerling niet denken aan een puisterig jochie van 12 met een rugzak in z'n nek. Nee, I'm talking 'bout a guy from thirty-friggin'-one years old.
Ik geef deze persoon (namen zal ik niet noemen voordat ik zometeen een rechtszaak aan m'n broek heb hangen) nu ongeveer een half jaar elke week les.
De eerste les was...bijzonder.
Flink hoog van de toren blazend kwam hij binnen (niet letterlijk natuurlijk, dat zou een raar beeld hebben opgeleverd). Over dat hij 687 instrumenten bespeelde, z'n eigen nummers schreef en produceerde, een eigen studio had en een ster wilde worden. Of iets dergelijks.
Toen ik me voorstelde, zag ik meteen in zijn wantrouwende blik dat hij niet kon bevatten dat ik hem les zou gaan geven. "Jij bent veel jonger dan ik. Wat kan jij me nou leren?", vroeg hij super subtiel. Enfin, de toon was gezet. Nadat hij een paar keer in discussie was gegaan toen hij een opdracht kreeg, heb ik hem op zeer professionele wijze (al zeg ik het zelf) duidelijk gemaakt dat ik ervoor gestudeerd had en toch echt meer kennis in huis had dan hij.
Het kwartje (of welke Arabische munteenheid dan ook) viel. Vanaf toen waren de lessen prima. Hij raakte meer op z'n gemak, we hadden zelfs wat jolige momenten en hij ging ook nog vooruit. Niks aan de hand.

Vandaag was het warm. Zo niet bloedheet. Ik droeg een kort broekje met een bloesje en dat bloesje scheen een tikkie door. Ja, ik droeg een BH en ja, die was te zien. En nee, niet op een manier waarvan je zou denken dat ik m'n geld ook verdien door met m'n benen wijd te gaan. Wat ik overigens niet eens zou kunnen, omdat ik zo stijf ben als een oud vel op stelten.
Had ik effe geluk. Henkie (zo noem ik 'm voor het gemak maar even), had vandaag een uur les. HANG DE SLINGERS BUITEN!!!! Omdat ik een week niet was geweest, moest ik die les nog inhalen en dat feest was vandaag. Na een half uur zei hij dat ik zo'n leuk bloesje aan had. "Lekker zomers" noemde hij het. "Ja, zomers hè, toekans?" zei ik. Het bloesje heeft een toekanprint. Toekans, je weet wel. Van die vogels met zo'n boemerang snavel. Even flitste er wel door m'n hoofd dat hij waarschijnlijk niet die vogels lekker zomers vond, maar meer de boobies achter de vogels. Maar dat idee zette ik snel van me af.
De laatste 5 minuten kletsten we nog wat. Over dat hij het leuk had gevonden en veel had geleerd. En toen gaf ie me 3 zoenen. Wat op zich al apart is want ik ben godnondeju nog wel de juf. Daar begon hij overigens al na ongeveer de 4e les mee. Dat vond ik toen al raar, maar ik deed het toen nog af als een cultuurding. Naïviteit komt tot op de dag van vandaag niet in mijn woordenboek voor. Dus.

Nadat ik klaar was met lesgeven checkte ik m'n mail. Tadaa! Daar was het. Een mail van Henkie.
"Die is vast iets vergeten", dacht ik nog. Dat was ie zeker. Z'n verstand. Ik citeer:

Hallo schat,
We kunnen wel iets gaan drinken als je m'n stem ook buiten de lessen wil horen...ik in ieder geval wel...
X Henkie

Ik las dit toen ik alleen was maar ik schreeuwde. Eerst "gadverdamme" en daarna gewoon iel gekrijs. Waar zal ik beginnen?
Ten eerste: "Hallo schat". Schat?? SCHAT?!! Ten eerste vind ik het al best wel lef hebben om zo'n mail te sturen. Maar heb dan in ieder geval het fatsoen om me wel gewoon bij m'n voornaam te noemen.
Ten tweede: "We kunnen wel iets gaan drinken". Gelukkig stelt hij de vraag op een vriendelijke, uitnodigende manier. Oh wacht even. Vraag? Dit is eerder een antwoord op een nooit gestelde vraag van mij. Kijk, dit zou een totaal logische respons zijn op: "Lieve Henkie, we kennen elkaar nu een half jaar en ik voel een enorme connectie tussen ons. Ik ben adrem, jij hebt (g)een stem. Wil je wat met me gaan drinken?" Dan kan hij inderdaad zeggen: "We kunnen wel iets gaan drinken als je m'n stem ook buiten de lessen wil horen".
Ten derde: "...als je m'n stem ook buiten de lessen wil horen..ik in ieder geval wel". Ik begrijp denk ik iets niet. Wil hij z'n eigen stem buiten de lessen horen? Uniek. Fijn hoor, dat hij z'n hoge gevoel van eigenwaarde met me wil delen (ik voel me bijna vereerd) maar ik kan er vrij weinig mee.
Ten vierde: De poging tot een quasi grappige manier om me mee uit te vragen is uberhaupt om te janken (met-nooit-meer-ophoudts).
Ten vijfde: Die puntje puntje puntjes zijn vies.

Ik snap allemaal best dat ik onbeschrijfelijk knap en onweerstaanbaar ben en een innerlijk heb waar menig mens van droomt, maar kom op. Dit kan toch niet?!

Mijn antwoord was als volgt:

Hoi Henkie,

Je mailtje kwam nogal onverwachts en eerlijk gezegd heb ik geen interesse. Ik hou werk en privé graag gescheiden en mede daarom zou ik het erg op prijs stellen als je me bij m'n voornaam wil noemen.
Succes nog de komende tijd.

Groetjes Nadeche  

Zo. In the face.
Of haal ik me van alles in m'n hoofd en zou hij gewoon een vogelspotter zijn...?

www.nadeche.net
www.zangoefeningen.nl 

Mensen zijn gek

Dat bedoel ik vaak in de goede zin van het woord. Ik hou wel van een beetje gestoord, dat houdt het fris. Maar in sommige gevallen slaan mensen door.
Neem bijvoorbeeld de familie Pondman. Toen ik meedeed aan 'The Winner is' (remember, die talentenjacht waar je rijk kon worden en die totaal flopte?), was deze familie ook van de partij in de categorie 'families' (joh). Vader Pondman viel meteen op. In negatieve zin. Man oh man, wat een arrogantie.
Ze moesten het in de tweede show opnemen tegen twee zussen die overduidelijk beter waren dan zij. Bij 'The Winner is' kreeg je vooraf de uitslag te zien in procenten en moest je aan de hand daarvan bepalen of je zou gaan winnen of niet (en anders voor het geld gaan). In hun geval was dat 100% tegen 1%: Voor heel Nederland en de rest van deze aardkloot overduidelijk dat 'The Family Pondman' (want zo heten ze. Gelukkig klinkt het superinternationaal als je Pondman heet) dit niet zou gaan winnen. Pa Pondman: "Ja Beau (van erven Dorens), we vinden dit verbazingwekkend want die dames verdienen meer stemmen. Het is ongelofelijk revolutionair (bagger) wat The Family Pondman doet en daar is iedereen van overtuigd. Bla fucking bla kut bla."
Natuurlijk verloren ze. Daarna zei hij heel sportief: "Deze jury is er nog niet klaar voor. Die meiden zingen vals." Oh ja, en hij stampte Jeroen van der Boom ook nog even de grond in. Zo professioneel.
En hij heet Franciscus. Franciscus Pondman. Dat zou ik echt...KUT vinden, als je zo heet.
Toen ik bovenstaand fragment terugkeek stuitte ik ook op een filmpje waarin de Pondmannetjes waren uitgenodigd bij DWDD. Franciscus aan tafel, samen met Ernst Daniel Smid die hem verbaal behoorlijk te lijf gaat. Ik vind het heerlijk. En ik ben het totaal met hem eens. Oke, hij had het hier en daar wel wat subtieler mogen aanpakken maar hey, Ernst was boos. Dus dan mag dat.
Die kinderen zijn gewoon gehersenspoeld door die pa. Hij is hun zangcoach geeft hen les in alle stijlen! Why god, why?
Vorige week zaterdag was ik 's avonds m'n tanden aan het poetsen en ondertussen stond de tv aan. Ik ving iets op in de trant van "Ik zing normaal klassiek en ik doe nu mee aan The Next Poptalent omdat ik me ook wil ontwikkelen in de pop". Toen dacht ik al: "Wat een geweldig slechte reden om mee te doen aan zo'n programma". Ik besloot een kijkje te nemen en tot mijn grote deugd stond daar mijn lievelingsfamilie. Liza en Lonne deden auditie. Of beter gezegd, waren gevraagd door het programma. En nee, dat is geen eer. Dat doen ze zo vaak. En in dit geval niet om het talent, maar om de hoge amusementswaarde. WAAROM SNAPPEN ZIJ DAT NIET?!
Check de auditie van Liza, oftewel koningin geit. Als ik een sik en hoeven zou hebben, zou ik voor haar buigen. Hoe ze ook neerbuigend lacht en hoe die vader dat aanmoedigd. Over haar megahippe jurk en oorbellen zal ik vandaag niks zeggen.
Natuurlijk kon ook deze talentenjacht niet voorbij gaan zonder dat er weer een jurylid wordt afgezeken. Stacey Rookhuizen dit keer. Ik mag zeggen dat ze een kutstem heeft want dat heeft ze, hij moet z'n mond houden. Met een overtuigend "Wie is dat wijf?" laat Franpiskut Kontman ook nu weer zien uit wat voor hout hij gesneden is.

Het vreemde vind ik dat 4 van de 5 kinderen (volgens mij) op het Artez conservatorium studeren, allemaal iets anders. De een viool, de ander sax of neusfluit of whatever. Dan ben je ergens toch muzikaal lijkt me. Hoe kan dit dan gebeuren?! Waarom horen jullie niet dat het crap is wat er klinkt?
Soms zit je met plaatsvervangende schaamte voor de tv. Nu vooral met een enorme irritatie en drang om glazen tegen de muur kapot te smijten.
Er klopt iets niet. Als ik naar die familie kijk en hoe ze zich gedragen, dan krijg ik echt een knoop in m'n maag. Er is niks mis met een gezonde pot ambitie maar dit is gewoon off. Ik heb bijna medelijden met die kinderen.
Zoals Matthijs van Nieuwekuiken al aankaartte, ze hebben iets weg van een sekte.
Oh god, en ik zie net dat er ook een documentaire is gemaakt over deze familie. En oh men, die dochters mogen tot hun 18e geen internet, nagellak opdoen en hun benen scheren. Virgins for life, I'm telling you.
Hier is mijn laatste woord nog niet over gezegd...


www.nadeche.net
www.zangoefeningen.nl

Hugh en z'n playmate

Hugh Hefner gaat trouwen.
De beste man is 86. Z'n aanstaande Crystal Harris 60 (!) jaar jonger.
Ik vind het allemaal best leuk voor hem maar dat dit oprecht is gelooft geen mens natuurlijk.

Vorig jaar zomer zou het stel al in het huwelijksbootje stappen maar een paar dagen voor de bruiloft nam mevrouw de benen. Opzich sneu voor Hugh, maar nog sneuer dat zij zich behoorlijk negatief over hem heeft uitgelaten in de media. Niet heel bevorderlijk voor zijn imago.
Zo zei ze dat ze hem nog nooit naakt heeft gezien (ben dankbaar zou ik zeggen) en dat ze ook nog nooit seks hadden gehad. Toen vertelde ze dat ze toch wel seks hadden gehad maar dat dat maar 2 minuten duurde. En als kers op de taart zei ze dat ze totaal niet opgewonden van hem raakte (NEE?!!).
Nou zijn dat hele logische uitspraken voor iemand van 26 die het doet met een oude lap. Maar je bent wel een playmate. Dus is dat uit den boze. Het enige wat je moet doen is lachen, rondrennen in kinderbroekjes en maximizer BH's en je haar blonderen totdat het uitvalt.
Blijkbaar bedacht Crystal dat ook net op tijd en she changed her mind. And so they're getting married.
Like...OH MY GOD!
En dit alles vindt plaats op oudejaarsavond. Oh ja, ze houden het klein. Dus buiten heel Hollywood en 80.000 Bunnies komt er niemand.

Het is natuurlijk hartstikke slim van haar. Oké, je moet even je ogen dicht doen als de rits opengaat en een hele goede fantasie hebben als ie z'n servet uitrolt, maar verder ben je gegarandeerd van ongekende luxe.
De vraag is alleen: is dat het waard?
Misschien legt Hugh over een jaar wel het lootje en dan heb jij een 86 jarige piemel gepiemeld. Want denk maar niet dat je in z'n testament staat. Nou ja misschien wel, met zoiets als "bedankt voor je strakke bips", maar dat is dan iets waar je zeker niet aan herinnerd wil worden.
Anyway, ik vraag me af of de bruiloft deze keer wel doorgaat. Misschien pakt hij haar nu terug door haar voor het altaar te laten staan en "HAHA, ik ben homo" te roepen.
Wie weet. Ik zou het wel leuk vinden.

www.nadeche.net
www.zangoefeningen.nl

Homoseksualiteit is een zonde

Begrijp me niet verkeerd. Ik zou zoiets NOOIT zeggen!
Ik sta niet achter deze uitspraak, ik begrijp niet dat mensen achter deze uitspraak kunnen staan en ik snap al helemaal niet hoe iemand ooit zo'n uitspraak bedacht heeft kunnen hebben.

Iedereen verdiend het om gelukkig te zijn en of dat nou met een man of een vrouw is (voor mijn part een driebenige hond met een pusoog): WHO CARES?!
De regering van Kameroen 'cares' blijkbaar wel.
Roger zit al een jaar in de gevangenis omdat hij een andere man een sms heeft gestuurd met "I'm very much in love with you". Dat zou toch heerlijk moeten zijn? Je moet kunnen genieten van het feit dat je verliefd bent en je kunnen verheugen op de tijd die je met diegene gaat doorbrengen.
In plaats daarvan werd Roger in een cel gegooid in verschrikkelijke onhygiënische omstandigheden en werd hij blootgesteld aan misbruik van bewakers. Hij heeft daar inmiddels een jaar doorgebracht en er staan hem nog 2 jaren te wachten. Ik vind het ver-schrik-ke-lijk!

(Oh ja, en mensen die met 'homo' of 'vuile flikker' schelden moeten we met z'n allen ook een rotschop verkopen. Of laten rennen over een straat vol bananenschillen ("GLIJ UIT! GLIJ UIT! GLIJ UIT!").
Of laten hinkelen over een koord zonder vangnet. Of slaan met een stoel. Of met hun gezicht in een open kont duwen. Of...right: m'n punt is gemaakt.)

Lieve mensen, help Roger de cel uit en teken de petitie! 

Help Roger!

Neem jij Nadeche Laumen...?

Zoals de titel misschien doet vermoeden gaat deze blog niet over iets dat te maken heeft met naakte lijven, zweet en sappen (mmm..bij nader inzien wel een beetje) maar over....trouwen.

Willibrord Frequin stapt voor de 4e (!!) keer in het huwelijksbootje, met een 20 jaar jongere vrouw dit keer. Hoe werkt zoiets?
Prima dat je 87 keer verliefd wordt, enig als je een huis koopt en gaat samenwonen, gezellig om een paar kinderen uit te poepen maar om nou 4 keer te trouwen? Er is ooit bedacht dat zoiets voor eeuwig is...

Nou snap ik ook wel dat dat misschien achterhaald is. Voor altijd en eeuwig lijkt voortaan alleen in sprookjes voor te komen en kennen we bijna niet meer. Sowieso heb ik het idee dat de mensch tegenwoordig een bepaalde drang en behoefte heeft naar constante spanning. Dat uit zich dan in hevig geflirt, affaires, groepseks met mannen én vrouwen en iets met golden showers en een piemel in een koeienvlaai.

Ik ben ook echt geen hopeloze romanticus (okay...just a little. Ik kijk romcoms tot in den treuren) want het lijkt me verschrikkelijk om een huwelijk te zien stranden terwijl je er alles aan gedaan hebt.

MAAR...

4 keer? Come on...

Ten eerste: Hoeveel geld heb je dan? Niet alleen de bruiloft zelf kost handen vol geld, maar ook de eraan voorafgaande scheidingen.

Ten tweede: Dat je hertrouwt kan ik totaal inkomen. Iedereen verdient een tweede kans en een gelukkig leven met een leuke metgezel. Maar voelt het niet een ietsiepietsieminibeetje wrang om 4x (of meer in Hollywood) 'ja' te zeggen tegen een verschillende vrouw en haar eeuwig trouw te beloven?

Ten derde: Wat is er na de 4e keer nog zo speciaal aan het fenomeen trouwen?

Ten vierde: Iets met een pastoor en teveel miswijn.

Anyway, jullie snappen mijn punt.
Zelf begin ik steeds vaker te twijfelen of ik wel wil trouwen. Wat heeft het voor mij voor meerwaarde? Is het niet genoeg om te weten dat je ontzettend veel van iemand houdt en dat je de rest van je leven met diegene wil doorbrengen?
Ook als dat niet gebeurt, is het toch mooi om op enig moment te voelen dat je dat wil, echt wil?
Waarom kunnen we elkaar pas 'man' en 'vrouw' noemen nadat we officieel getrouwd zijn? Je verwacht toch niet van me dat als ik met alleen tandvlees en een nat kruis in een bejaardentehuis lig, nog steeds 'mijn vriendje' zeg?

Vaak als je de reden vraagt waarom iemand wil trouwen is het: "Ja, kweenie...gewoon, dat iedereen daar dan bij elkaar is en ik in zo'n mooie jurk naar het altaar loop".
Geef dan gewoon een feest denk ik dan.
Trouwen in de kerk voelt badass vanwege alle lelijke verhalen over het Christendom de laatste tijd. Maar alleen voor de wet lijkt weer zo klinisch.

Zucht..laat mij voor nu nog maar even smullen van sensatieverhalen rondom dit thema.
Ik woon sinds een half jaar samen, das al heftig genoeg.


www.nadeche.net
Een betere zangeres in 5 weken

11 September

Vandaag is het 11 jaar geleden dat twee vliegtuigen de Twin Towers doorboorden.
Ik was toen 13 en kan het me nog goed herinneren. Vooral de beelden waarbij verslaggevers het geheel beschouwen, op dat moment het tweede vliegtuig de torens invliegt en het duidelijk wordt dat het opzet is. Dat raakt me nog steeds diep.
Er zijn geen woorden om te beschrijven hoe verschrikkelijk dit is. Niet alleen voor de slachtoffers maar ook voor hun familieleden, vrienden, kennissen, voor het land en voor alle hulpverleners.
Brandweermannen en politieagenten zijn gestopt met hun baan omdat het een te groot trauma heeft opgeleverd. Ze hebben mensen horen springen en vallen. Hoe vreselijk moet het zijn om voor jezelf de keuze te moeten maken dat springen de beste optie is?
Familieleden hebben laatste telefoontjes gehad vanuit de Twin Towers om te vertellen hoeveel de desbetreffende personen van hen hielden. Omdat ze wisten dat ze het niet gingen redden.
Ik ga niet eens woorden vuil maken aan de beesten die dit bedacht en gedaan hebben.

11 September zal voor Amerika en voor de wereld altijd een donkere dag zijn maar ik hoop dat ze toch, ondanks alles, met een positieve blik vooruit kunnen blijven kijken.

Misschien is een dag als vandaag ook ergens goed voor. Misschien is het goed om stil te staan bij hoeveel moois we eigenlijk hebben. Familie en vrienden om ons heen, gezondheid, een baan, goede leefomstandigheden.
Alsjeblieft mensen, geniet daarvan. Het kan van de een op de andere dag over zijn of van je af worden genomen. Dit neigt misschien erg naar een Miss World toespraak ("Oh, and what I also think is very important is...uhm..world peace") maar ik denk dat de meesten van ons te weinig stilstaan bij hoe mooi het leven is en kan zijn.
Ik kan daarom zo kwaad worden op mensen die altijd negatief zijn. Die wil ik het liefst een keer flink hard in hun gezicht slaan, door elkaar schudden en schreeuwen: "KIJK NAAR WAT JE ALLEMAAL HEBT!"

Je wil niet straks terugkijken en spijt hebben van alles wat je had kunnen doen. Maak het nu waar.
(note to self) Live your life to the max.

www.nadeche.net

Een betere zangeres in 5 weken