Vergaderen

Ik ben dit jaar officieel sectievoorzitster van de vakgroep muziek.
Dat klinkt veel interessanter dan het is natuurlijk.
Onze sectie bestaat namelijk maar uit 2 personen die respectievelijk 4 en 5 uur muziekles geven aan een bups onwelwillende kids.
Bij zo'n voorzitterschap horen ook vergaderingen.
Afgelopen dinsdag was de eerste vergadering van dit jaar met alle verschillende sectieleiders.
Dat klinkt als een feest, maar de realiteit is net wat anders.

Iets over 16:00 was het startsein daar en werden aan ons de agendapunten voorgelegd, zittend in een gezellige vierkante kring met aan het hoofd een aantal directieleden. In een ruimte met meurende vloerbedekking en een lucht van mensen die zich al een tijdje niet gewassen hebben en dat geprobeerd hebben te maskeren met teveel eau de plee.
Voor de verandering was ik een keer op tijd. Ik had m'n spulletjes netjes op de tafel gelegd en een stoel voor mezelf gereserveerd en had zelfs nog tijd om even naar de wc te gaan en de deur open te houden voor een aantal collega's.
Toen ik terugkwam, was de rest inmiddels ook gearriveerd en had ik het genoegen om van mijn eerst zo comfortabele plek met massa's beenruimte, nu te genieten van een gefrot stukje stoel met 2 tafelpoten tussen m'n benen.
Ik was er potdomme klaar voor.
Nou is het voor dit sprookje belangrijk om te weten dat het vak muziek op deze school alleen wordt gegeven in de brugklas. Dit schooljaar zelfs maar 1 uur per week.
Werkelijk alle zaken die besproken werden, gingen over de bovenbouw, examens en allerlei andere zaken waar ik weinig tot zeer weinig mee te maken heb.
Mijn aandacht verslapte dus ietwat. Ik begon rechtop zittend, ik eindigde half liggend en kwijlend onder m'n tafel, helemaal onder getekend met lichaamsdelen en scheldwoorden.
Omdat ik het grootste gedeelte van de tijd niks met de besproken zaken van doen had, begon ik wat collega's te observeren. Sommige bleven zeer aandachtig kijken, luisteren en aantekeningen maken. Anderen..niet.
Een collega maakte er een ware sport van om bij alles wat er gezegd werd en waar ze het niet mee eens was hardop te zuchten, verontwaardigd haar handen in de lucht te steken of opzichtig te draaien op haar stoel. En o ja, heel veel nèt te hard te mompelen zodat iedereen wist dat ze commentaar gaf maar niemand het echt verstond. Ik wachtte op een 'hysterisch jankend - op de buik liggend - sla met de vuisten op grond - momentje' maar ik had pech.
Kijk beste mensen, ik kan hier intens van genieten.
Ook al snapte ik haar frustraties heel goed, het voelde ook een beetje alsof ik naar een klein kind keek dat geen ijsje kreeg. Die spanning was voelbaar bij iedereen. Dat je maar voorzichtig gaat lachen in de hoop dat het iets minder awkward wordt. Waardoor het alleen nog maar meer awkward wordt.
Misschien moet ik de volgende keer in zo'n situatie gewoon heel hard gaan schreeuwen uit het niets. Omdat.

Om 17:50 was de party over.
Het was bijna een wedstrijdje rennen naar de deur.
Iedereen was kapot, gefrustreerd en blij om naar huis te gaan.
Ik ook, maar wel inclusief inspiratie voor een nieuwe blog.
Voila!

Carnaval

Je kunt er niet omheen als je in het zuiden woont. Carnaval.
Officieel is het natuurlijk al 11 november begonnen maar het feestgedruis zal vanaf morgen 5 dagen lang losbarsten.
Ik heb vandaag al een klein feestje gebouwd in de klas.

De afgelopen 3 lessen hebben de leerlingen mogen werken aan het maken van een eigen carnavalslied. Ik dacht: we zijn in Den Bosch (ongeveer Carnavalsstad numero 1) dus dit vinden ze vast een leuke opdracht. Nduss.
"Ah nee! Ik haat carnaval"... Ook het feit dat ik een keer groepjes had ingedeeld i.p.v. hen zelf te laten kiezen was niet bepaald motiverend. Al met al een heerlijk begin.
Gelukkig viel de schade mee en waren de meesten binnen een paar minuten ijverig aan de slag.
"Mevrouw, mogen we ook "Ik wil bier" schrijven?". Ik keek het meisje aan, hinkte nog op 2 gedachten (die van de docent met de voorbeeldfunctie en die van de docent who doesn't give a shit) voordat ik antwoord gaf en zei uiteindelijk: "Als jij dat wil, moet je dat lekker doen". Dat was blijkbaar onverwachts want ze sprong letterlijk een gat in de lucht en rende wild "HET MAG!!"schreeuwend naar haar groepje terug.
Het kind is 12. Ik gunde haar een pleziertje.

Gelukkig had het merendeel een non-alcoholisch onderwerp. Een greep uit het repertoire:
- Bossche bollen
- Er hangt een jas in de gang (jawel..op de melodie van)
- Pinguins die naar de maan vliegen (om het logisch te houden)
- Zeesterren
- Kikkers
- Carnaval..(originaliteit is ook een vak)

Vandaag was de dag dat ze hun lied gingen zingen voor de klas. En ik kan je vertellen, ik heb echt genoten. Soms omdat het verrassend goed was, soms omdat het heel aandoenlijk was.
Jongens heel ongemakkelijk in een groepje met alleen maar meiden. Kinderen die schreven dat carnaval het leukste is wat er bestaat en dit vervolgens met het meest chagrijnige gezicht zingen. Kinderen die anderen op sleeptouw namen en aanmoedigden. Leerlingen die solo en koortjes zongen. En ook al waren sommige liedjes meer een eentonige rap met maatsoorten waarvan ik het bestaan niet eens wist, ze deden allemaal hun best. Ik heb dus ook geen onvoldoendes hoeven uitdelen.
Bij 1 groepje heb ik getwijfeld omdat de tekst ietwat...jammer was. Over dat ze wilden comazuipen. Yes.
Ik bedacht me dat dat natuurlijk heel stoer is om te zeggen maar dat ze geen idee hebben wat het precies is en wat de gevolgen zijn. Toen heb ik het maar effe voorgedaan. "Jongens, whiskey for everybody! En niet tegen je ouders zeggen."

Achteraf kreeg ik dit mailtje van een leerling en toen smolt ik helemaal:


Ons groepje vertelde mij over ons (te) mooie cijfer.
Ik bedank u hier voor. Want ik heb morgen geen les van u.
Ik wens u een fijn carnaval.
En ik hoop dat ons lied een hit word is alle kroegen.

Deze carnaval wordt een topper, ik voel het. Alaaf!

Klassiek in de klas

Deze week ben ik begonnen met het hoofdstuk 'Klassieke muziek' in de klas.
Ja. Lastig onderwerp. En vooral heel erg niet leuk.

"Juffrouw, gaan we die film afkijken?" (Ik had voor de vakantie een kerstfilm opgezet bij wijze van inleiding van de feestdagen en toegegeven, omdat ik niet heel veel zin meer had om nog een inventieve les voor te bereiden).
"Nee", zei ik. "Maar we gaan wel iets anders leuks doen". Dus.
"Jongens, vandaag gaan we het hebben over....roffel roffel...ooooeeeeeh spannend....(door m'n benen gezakt, sluipend door de klas, wild met m'n armen maaiend )... KLASSIEKE MUZIEK!".
Elke keer als ik dit onderwerp behandel is er ergens in mij nog een vleugje hoop dat in ieder geval 1 leerling enthousiast roept:  "YES! KLASSIEKE MUZIEK! I LOVE IT".
Helaas is de realiteit nét wat anders.  Een klas vol extreem verveelde en met afkeer gevulde gezichten kijkt me aan. Een reeks uit de fijne woorden die ik naar m'n hoofd geslingerd krijg: gadverdamme, saaaaaaaaai, neeeeee hè, bah, stom. Je kent het wel. Een heerlijk positief begin van de les.

"Ik weet dat iedereen nu meteen denkt. Bleh, saai! Maar klassieke muziek zien we juist ook nu heel veel om ons heen. Kan iemand daar een voorbeeld van geven?"
Met een hoop hints komen ze dan uiteindelijk uit op reclames, films, de Efteling etcetera etcetera. 
"Klassieke muziek wordt ook veel gebruikt in het theater. Niet alleen serieus, maar ook juist op een grappige manier". Ik laat een filmpje zien van een orkest met daarvoor een man zittend, met een cd in zijn handen. " Where is the remote control?" roept hij. Wat blijkt, het orkest is zogenaamd de cd waar hij naar luistert en die cd slaat over. Een tweede man komt het toneel op met de afstandsbediening. Geheel onverwachts (...) krijgen de twee ruzie over welk stuk ze willen horen en ondertussen speelt het orkest dus alles live mee. Hieronder de link voor de nieuwsgierigen onder ons.
Where is the remote control?
Het kutte is, voor ik het filmpje aanzet vraagt er iemand: "Is het grappig?".
Zucht. Wat moet je dan zeggen?
Nee, ik vind er zelf geen reet aan maar ik doe er alles aan om die grimas van jouw gezicht te halen dus..komtie! Ach, het maakt ook niks uit wat je zegt, want ze vinden het uit principe al niet grappig omdat het klassieke muziek is ("Nou..leuk zeg. Ha. Ha. Ha.").
Behalve 1 jongen, die zat met stralende oogjes te kijken en stiekem mee te lachen.
Mijn verbitterde hart smolt even.

Na dit filmpje vraag ik: "Welke componisten kan je noemen zonder in je boekje te kijken?".
Tot Mozart, Beethoven en Bach komen ze gelukkig nog wel. Een enkeling verbaast me door Schubert, Händel of Verdi te noemen. Natuurlijk zit er ook een grapjas bij die Piet Paulusma roept, hierna meteen checkend of de rest van de klas wel vooral in een deuk ligt.
"Ga je normaal doen of kan ik dit de rest van de les verwachten?" De jongen doet een poging om zijn hachje nog te redden door onderuitgezakt en met een ongeïnteresseerde blik te zeggen: "Ja hoezo, dat is toch een componist?"...Tijd voor de ernstige blik en de docentenzucht. Dit werkt. We kunnen door.

Vervolgens krijgen ze een testje. Een hele reeks titels van klassieke stukken en ze moeten erachter zetten of ze het kennen, ja of nee. Natuurlijk kennen ze weinig tot niks. Daarna laat je de stukken horen en wat blijkt: nu klinkt ineens wel heel veel bekend. Gelukkig zie ik bij deze opdracht veel lachende gezichten omdat veel stukken hen doen denken aan iets wat ze wél leuk vinden zoals bijvoorbeeld een voetbalwedstrijd of een spannende film. Of een pizza reclame. 
Los van deze specifieke stukken zijn er altijd wel een paar jongens die op de een of andere manier...fysiek reageren op luisterfragmenten. Of het is om aandacht te trekken, grappig te zijn of dat het een lichamelijke afwijking is, ik weet het niet maar bijna elke les is het raak. Wild dirigerend, stuiterend op hun stoel, overdreven playbackend...het is een dierentuin. Frappant is dat de meerderheid van de klas het al geaccepteerd heeft want niemand reageert er op.  

Daarna behandel ik nog een stukje theorie m.b.t. dynamiek met bijbehorende opdrachten. En ja, daar komen Italiaanse benamingen bij kijken. Ik smul werkelijk als de zoveelste leerling 'kreskendo' zegt in plaats van crescendo.
Dan laat ik ze altijd een 'Italiaans handje' maken (je weet wel, een uitgestrekte arm waarvan alle vingertoppen van die hand rusten op de duim) en het nog eens proberen. Als ik geluk heb vinden ze het niet 'voor schut' (god, wat haat ik die uitspraak) en doen ze het vol overgave.

Ik kan je vertellen, na 40 minuten ben ik gestorven. Soms moet je een les klassikaal doen en dat is bij muziek Z.W.A.A.R.
De laatste 10 minuten heb ik een fragment van Mickey Mouse opgezet uit de film 'Fantasia'. Ik had daar thuis netjes opdrachten bij bedacht, maar toen ik die wilde vertellen aan de klas kwam er, heel vreemd, iets heel anders uit m'n mond: "Hier nog een filmpje waar ook klassieke muziek in zit".
Nee, ik had hier geen controle over.
Ja, ik ben gecertificeerd voor dit vak.
En ja, ik vind klassieke muziek zelf ook stom.

Zingen in de klas

Ik ben twee weken geleden begonnen met zingen in de klas.
(Voor de mensen die het ontgaan was; ik geef 2 halve dagen muziekles in de brugklas op een middelbare school).

En op de een of andere manier vind ik zingen met die kids altijd een lastig ding. De ene helft vindt het vaak geweldig en vraagt het hele jaar al wanneer we daar eindelijk mee gaan beginnen, de andere helft vindt het shit.
Ik heb nu een jongen in de klas die bij het woord alleen al stuiptrekkingen krijgt. "MEHHH IK WIL NIET ZINGEN". Onderuitgezakt dan wel liggend op z'n stoel, maaiend met z'n armen, mond op standje 'jank meets depressie'.
De eerste keer negeer je dat. De tweede keer zorg je ervoor dat hij met een dwingende 'Ssst' zijn mond houdt. De derde keer mag hij gaan zingen bij de afdelingsleider. Jodeladoei!
Voor de duidelijkheid: ze hoeven van mij echt geen solo te zingen. Dat kun je zo'n hormoonbommetje echt niet aandoen. Ze mogen het altijd wel, graag zelfs.
Zo kwam afgelopen week een van de stilste jongens van de klas, na de les naar me toe. "Mevrouw, moeten we ook solo zingen?" Ik vertelde hem geruststellend dat dat niet hoeft, maar dat we wel in kleine groepjes gaan zingen. "Oh...dus geen solo?". Hallelujah, de jongen was teleurgesteld! It was a miracle! Natuurlijk mag dat!!!!!! schreeuwde ik bijna van geluk. LEUK!!!!!! Die lach daarna op zijn gezicht, dat was echt goud. "Dank u wel mevrouw". En nog goed opgevoed ook. Kind, ik hou van je.

Dan is er nog een andere kant aan het hele 'zingen in de klas verhaal'. De kant van de megastoere, chille homeboys: de brugklassers met piemeltjes die zich heel wat ouder voordoen dan ze zijn. Dit is ook de groep die altijd net te hard en te lang lacht om een grap/verspreking/filmpje/tekst/scheet/broek/arm/tafel/mij/deur/luier/ALLES!!!!!
Deze groep zingt wel mee. Dat is op zich positief. Ze zingen alleen heel hard. Of ja, zingen kan je het eigenlijk niet eens meer noemen. Het is meer ongegeneerd klinkers blèren, het liefst met een heel leuk en geestig dansje waar iedereen dan weer ontzettend hard om moet lachen. Ha. Ha. Ha. De juf lacht ook hoor. In haar vrije tijd.
Dit is een lastige situatie. Soms kan je ze een beetje laten dimmen door ze solo of met z'n tweetjes voor de klas te laten zingen. In de helft van de situaties zijn ze dan ineens niet meer zo stoer omdat er toch wel heel veel oogjes hun kant op staren. Dan is het experiment geslaagd.
Bij de andere 50% werkt dit alleen maar opjuttend en gaan ze dus nog harder zingen en nog wilder dansen. Persoonlijk vind ik dat erg vermoeiend. Dan zet ik m'n strenge docentenhoofd op en daal ik qua stemgeluid een aantal tonen. En niet te vergeten, flink hard zuchten voordat je begint met praten.
"(zucht)....Jongens (zucht)....Ik vind het hartstikke fijn dat jullie zo goed meezingen. Het moet alleen geen schreeuwen worden. Dat is even leuk maar als ik daarna vraag om serieus mee te doen, dan wil ik ook dat dat gebeurt. Ja? Oké, we gaan het nog een keer proberen".
Als dit werkt ben ik blij (ik ben dan immers een hele goede docent). Als dit niet werkt, word ik boos (lees: van binnen zwaar hysterisch).

Wat voor mij een klein hoogtepuntje was wat betreft zingen in de klas, is dat ik met een gymnasium brugklasje de eerste keer al meteen tweestemmig heb gezongen. Heel simpel, dat wel maar het was zuiver. Ik was helaas wel enthousiaster dan die kinderen zelf: "JAA JONGENS, JULLIE HEBBEN GEWOON TWEESTEMMIG GEZONGEN!".........Toen daar niet tot nauwelijks reactie op kwam, probeerde ik het nog met een sterk staaltje bodylanguage (dus...) maar ook dat was blijkbaar niet overtuigend.
Ik merkte gelukkig de les daarna dat ik toch iets goed had gedaan, want ze vroegen allemaal of we weer gingen zingen. De schatten.

In een andere klas ruimde ik na de 'zangles' nog een beetje op want op de een of andere onverklaarbare wijze liggen er altijd hele maaltijden op de grond, toen mijn oog op een bijzondere tekening op een van de tafeltjes (!!!) stuitte. Een grote stijve, besneden (de jongen had blijkbaar goed opgelet bij biologie of gewoon veel porno gekeken) piemel.
Na een keer hoofdschuddend zuchten bedacht ik me: of hij heeft zich stierlijk verveeld, of hij werd enorm opgewonden van Acda en de Munnik.
Ik gok het laatste.

Audities

Gisteren waren de zangaudities voor de musical van de school waar ik werk. Er waren zoveel aanmeldingen dat ik m'n laatste uur er voor uit had laten vallen.
Daar gingen we dan: 4,5 uur lang naar krijsende kindjes luisteren. Wat een klus. Maar ook heel leuk.
En ze waren zenuwachtig, stuk voor stuk. Soms werd ik er gewoon ongemakkelijk van.
"Oh sorry sorry sorry, dat was de verkeerde tekst!!!!" Who gives a fuck kind.

Er was één meisje dat me bijna tot tranen toe roerde. Dat meisje is heel erg gepest op de basisschool en ontzettend onzeker. Maar toen ze begon te zingen leefde ze op (en ik ook). Wat een prachtig, zuiver stemmetje. En zo'n ontzettend lief kind. Constant 'bedankt' en 'dank je wel' bij alles wat je zei, het raakte me diep. Ook al was ze bij de spel en dansauditie veel te bang en onzeker, we hebben haar aangenomen omdat ze prachtig zong en omdat je het zo iemand heel erg gunt.
Kortom, het was een hele vermoeiende maar leuke dag.

Ik snapte wel een beetje hoe een X-factor jury zich voelt. Je moet pissen als een malle maar je kan niet weg. Je wil aardig blijven maar als iemand je zwaar op je zenuwen werkt, is dat soms best lastig ("Ja, ik heb het eigenlijk niet voorbereid"....Klap. in. je. gezicht).
Je moet iedereen een eerlijke kans geven, ook al is diegene totaal talentloos. Je wordt soms heel onaangenaam verrast door een prachtig popje met een kraaienstem. Je moet je lach inhouden ("ik ga een liedje zingen uit Les Misseraables", met de 's'-en uitgesproken). It's a hell of a job.

Maar ik heb heel veel respect voor die kinders. Ze zingen toch maar even solo ook al hebben sommige van hen überhaupt nog nooit gezongen. Het wordt vast weer een prachtige show dit jaar.
Hier spreekt een trotse juf.

Oh ja, en ik liet een film zien aan brugklassers zien waarvan ik even was vergeten dat de hoofdpersoon werd gepijpt door een oma zonder kunstgebit. 

www.nadeche.net

www.zangoefeningen.nl

Flabbergasted

Gisteren waren de dans- en spelaudities voor de musical, volgende week moeten ze zingen.
En we hebben echt een hele goede groep dit jaar. Wat een enthousiaste, gemotiveerde leuke leerlingen. Ik zou ze het liefst allemaal mee willen laten doen! Ook al dansten sommigen als een krant en speelden ze ver-schrik-ke-lijk (dat je er ongemakkelijk van wordt).

Maar voordat de audities begonnen kwam ik in een hele rare situatie terecht.
Ik was om 13:00 klaar met m'n lessen en ik was als een malle aan het opruimen en cijfers aan het invoeren omdat ik meteen door moest.
Plotseling gaat de deur open (zonder te kloppen) en lopen er drie meiden vastberaden naar binnen.
"De audities zijn in de fitnesszaal, niet hier" zei ik in de veronderstelling dat ze voor de musical kwamen.
Geen antwoord.
Vervolgens smijten ze hun tassen op de tafel en gingen ze een meter voor me zitten kletsen met elkaar. "Willen jullie iets vragen of..?", vroeg ik en ik voelde al dat ik boos werd.
"Is Theeuwes er niet?", zei een van die trollen. "Nee, ik ben er altijd op maandag", zei ik.
"Vorig jaar echt niet", zei ze...FUCKING arrogant, ik overdrijf niet.
"Klopt, maar dit jaar niet", zei ik. Serieus, hoe kon ik zo rustig blijven? "Maar ik wil eigenlijk dat jullie gaan want ik moet een aantal dingen regelen en ik moet naar de audities voor de musical", zei ik.
En toen dit:
"Wtf, dat mens is chagerijnig", zei een van de drie. WHAT THE FUCK, DAT MENS IS CHAGERIJNIG?! PARDON?! Ze deed niet eens een poging om het zachtjes te zeggen, nee gewoon voluit en recht voor m'n neus.
Op de een of andere hele vreemde manier besloot ik dit te negeren en te vragen wat ze kwamen doen.
"Kletsen".
"Hoezo kletsen? 't Is pauze en ik moet nog een hoop doen".
"Dat deden we bij Theeuwes ook altijd".
En toen weer:
"Hoezo is dat mens (AAAARGHHHHHH) zo chagrijnig?".
Ik zei: "Pardon? Jij durft mij chagerijnig te noemen?  Jullie komen hier binnenvallen om te 'kletsen' terwijl ik aangeef dat ik nog veel moet doen en nog blijf je zitten. Ik vind jou zo ontzettend onbeschoft en ik wil dat je NU gaat".
Toen kreeg ik een blik van 'Wie ben jij in godsnaam?' maar uiteindelijk gingen ze.

Ik moest daarna echt nog even beseffen wat er net was gebeurd. Zo onbeschoft!
Het meest vervelende vond ik nog wel dat ik overrompeld was en dat deze wijven (want dat zijn het) het beetje autoriteit dat ik in me heb, totaal ondermijnden. Het waren tweede klassers for fuck sake!!
Ik wist ook niet goed wat ik er mee aan moest omdat ik die leerlingen geen lesgaf en dus niet eens kende. Misschien had ik ook geen zin om er een heel groot ding van te maken, ik weet het niet.
Wat ik wel weet is dat ik ze het liefst bewerkt had met een stoel, met hun hoofd door de tv had willen duwen, al hun nagels had willen uittrekken en hun lichaamsdelen door het lokaal had willen verspreiden. En voordat ik de deur zou dichttrekken keihard 'I will survive' door de speakers zou laten schallen.
Maar dan zou ik waarschijnlijk ontslagen worden en er uiteindelijk nog niks mee opschieten.

P.S Nu ik het toch over moord heb: Dexter seizoen 7 is begonnen! Hihaaaa!

www.nadeche.net

Juffrouw Laumen

Ik heb vandaag een kind aan het huilen gemaakt. Ik ben namelijk mevrouw Laumen voor een aantal pubers. En die pubers gedragen zich niet altijd zoals het hoort.

Deze les werkten ze in twee groepen: de ene helft was bezig achter de keyboards, de andere helft met een andere opdracht. Als juffie kun je niet op twee plaatsen tegelijk zijn.

Het toeval wilde dat ik een leerling hielp die noten speelde die zelfs Mozart nooit verzonnen zou kunnen hebben (in a bad way), en er tegelijkertijd achter mijn rug iets anders gebeurde.

Namelijk dat Sieb en Siar (Bassie en Adriaan vermomd als brugklassers) elkaar aan het rammen waren met etuis. Erg leuk. "Ja, ga je maar melden", zei ik op een echte juffrouwtoon (zo irritant rustig en beheerst). Verschrikt liepen ze (zonder tegenstribbelen!) het lokaal uit om een briefje te gaan halen bij de leerlingenbalie. 

Op zo'n foeilelijk oranje vel moet je dan als docent invullen wat de straf is die je gaat opleggen. Ik had bedacht: een heerlijk ontspannen middagje nakomen en strafwerk schrijven. Echt TE kut. 

Wat is dat toch, dat je nu dingen doet die je als leerling intens haatte?

Toen ik dat zei, zag ik bij Sieb al een traantje blinken maar hij hield zich nog groot. Ik hoopte voor hem dat het daar bij zou blijven, omdat ik me goed kan voorstellen dat je op die leeftijd en als jongen zijnde niet kwetsbaar wil zijn in het bijzijn van klasgenoten.

Daar bleef het niet bij. Een trillend lipje en nog erger blinkende oogjes. En toen rollende tranen. 

Ik kreeg spontaan spijt.

Maar ik heb geleerd: blijf bij je maatregel. Je wil toch enigszins gezag uitstralen.

"Hee Sieb, zo erg is het toch niet?" zei ik in een poging hem gerust te stellen. (Ook naaiend trouwens, want ik heb die rotstraf bedacht). 

"Nee maar ik vind het gewoon heel vervelend dat ik moet nablijven. Maar het is wel heel terecht", snikte Sieb.

Hallelujah! De jongen heeft geleerd van zijn daden.

Doe ik toch nog iets goed. 

www.nadeche.net

Een betere zangeres in 5 weken