Ik ben net terug van een tripje naar New York.
Deze stad kende ik alleen uit films als 'Flodder in Amerika' (gotta love that), Home Alone en uit series als Sex and the City.
Op beeld zag het er altijd heel aantrekkelijk uit. Ik was dan ook zeer verheugd dat ik het eindelijk in levende lijve zou gaan zien.
Samen met di papa en di mama en de broer vertrokken we voor een week naar The Big Apple ter gelegenheid van mama's 60e verjaardag.
Het hotel was prima: schoon, lekker bed, klein sportschooltje, wifi, niks te klagen.
De eerste dag lag ik door de jetlag al om half 8 in bed om vervolgens om 05:00 wakker te zijn en om half 7 in de sportschool te staan. Geen idee hoe ik het voor elkaar kreeg, maar ik stond er.
Die dag regende het helaas de hele dag waardoor we de plannen een beetje moesten omgooien.We hebben 2 musea bezocht: The Metropolitan Museum of Modern Art (MEGAGROOT) en The American Museum of National History.
Tussen de middag hebben we gegeten bij Le Pain Quotidien waar ik heb genoten van een heerlijk stuk brood met hummus, bietjes, wortel, rozijnen en walnoten en een container cappuccino.
"Would you like your cappuccino small or large?". Toen ik "large" antwoordde, had ik nog niet zo goed door dat large in Amerika ook echt LARGE betekent. Nou behoor ik tot de groep die aan de schijt gaat van koffie. Ook dat bedacht ik me te laat. De rest van de dag durfde ik door m'n rommelende darmen nog geen minischeetje te laten omdat ik bang was dat ik het in m'n broek zou doen.
Welcome Nadeche Laumen.
De tweede dag hebben we 's ochtends de ferry genomen naar Staten Island om het vrijheidsbeeld te zien. Dat stond overigens op een totaal andere plek dan ik in m'n hoofd had. Ik vond het zelfs een beetje sneu, zo alleen op een vierkant eiland in het water.
's Middags maakten we een fietstocht. Met gids Mark Schilders (ja, die drummerttt uit Nederland) hebben we de belangrijkste plekken van Manhattan gezien. Onze tocht ging door Brooklyn (met een prachtig uitzicht over Manhattan), over de Manhattan Bridge, naar China Town, naar hartje centrum, over de Brooklyn Bridge, terug naar het startpunt.
Natuurlijk raakten wij met z'n vieren de rest van de groep kwijt in het drukste deel van de stad. Hallelujah! Ik vroeg aan een agent die toevallig in de buurt stond of hij 'a bunch of orange bikes' had gezien. Lachend zei hij 'no' en vroeg hij wat er mis was. "We..uhm..kinda..lost our group". Toen ik het zei moest ik zelf ook lachen. Stonden we daar, verdwaalde toeristen met rugzakken, fototoestellen, oranje fietsen. Het hielp ook niet mee dat we van menig voorbijganger een boze blik kregen omdat we de doorgang blokkeerden. Yes. De politieagent was zo lief om z'n telefoon aan me uit te lenen zodat ik Mark kon bellen, die niet opnam. Gelukkig zag ik 'm na een tijd met een opgeluchte blik een weg door de menigte banen. Even overwoog ik om in slowmotion z'n kant op te rennen met m'n haren wapperend in de wind en een intens blije lach op m'n gezicht, maar gelukkig bedacht ik me op tijd dat ik een fiets bij me had en ik daarmee spookrijdend niet heel ver zou komen.
Met nog een aantal hobbels in de weg - een lekke band en een trapper die niet bleef zitten - hebben we de trip toch tot een goed einde gebracht. Gelukkig scheen het zonnetje heerlijk en hebben we de mogelijkheid gehad om New York op een hele bijzondere manier te leren kennen.
Ik voelde me overigens nog storender aanwezig op de Brooklyn Bridge. Die is druk. Niet alleen met heel veel lopende mensen, maar ook met hardlopers. Die zijn overigens overal te zien. En dan vooral op de drukste plekken. Gelukkig lukte het deze stuntpiloot om niemand te raken. De man voor mij slaagde daar iets minder goed in. Hij beukte 3 voetgangers met z'n elleboog.
"IK HOOR NIET BIJ HEM!!" riep ik. Dat verstond natuurlijk niemand.
's Avonds aten we bij een Ethiopisch restaurant. Superlekker! En..je moest met je handen eten.
Dat vond deze knoeipot helemaal te gek.
Dag 3 was de vreetdag. Vooral vader Laumen had zich al lang van tevoren verheugd om los te gaan in Chinatown. 's Middags was het nog redelijk bescheiden met een aantal bordjes met dim sums.
's Avonds was het einde zoek. We liepen een tent binnen met tl verlichting en boven het aangename geluidsniveau converserende Chinezen. Papa vroeg aan de eigenaar/bedrijfsleider/hoofdober of hij een menu voor ons kon samenstellen. Dat hebben we geweten. Godsamme, wat een hoop voer.
Krokante kip, beef, groenten, gebakken rijst, vis en schaaldieren. Het kon niet op. Of ja, het kon wel op want de borden waren leeg. Vaders diende op het eind als afvalbak.
Stampvol rolden we naar het hotel.
Die middag bezochten we ook het 9/11 memorial monument. Dat was heel indrukwekkend. Waar eerst de Twin Towers stonden, zijn nu twee enorme vierkante gaten te zien waarlangs water stroomt. Op de randen staan alle namen van de slachtoffers en liggen er rozen bij de mensen die jarig zouden zijn geweest. Al die namen van mensen die er niet meer zijn. Die ramp werd ineens zo echt toen ik daar stond. Helaas was ik er maar voor 50% bij met m'n gedachten. De andere 50% procent was bij m'n overvolle blaas die "LEEG MIJ!" schreeuwde.
Een afthanse plee in een vervallen restaurant had later de eer.
Dag 4: Times Square. Ja, dat zie je altijd op tv en stom genoeg had ik toen pas het idee dat ik ook echt in New York was. De enorme billboards, flitsende lichten en halfnaakte cowboys en cowgirls met gitaren vliegen je om de oren. Ik vond het heerlijk.
's Middags zijn we naar de musical 'Once' geweest. Holyshit, wat was dat fenomenaal. Helaas was ik de enige van ons vieren die totaal weggeblazen was en met natte oogjes naar buiten liep. De rest van de familie Laumen had graag een show willen zien met iets meer 'actie'. Verrekte rot Hollanders.
De vijfde dag werden alle toeristische attracties bezocht die we nog niet gezien hadden.
Het begon met High Line, een oude spoorweg waar nu een park op en rondom gemaakt was.
Niet boeiend. Sorry.
Daarna zijn we naar het Empire State building geweest. Eerst met de lift naar de 80e (!) verdieping, ik voelde me net Abeltje, daarna door naar de 86e om daar van het uitzicht te genieten. En van de kou en de snoeiharde wind. En de regen. Op de foto's die we daar hebben gemaakt zie je alleen maar pogingen tot lachen die er eerder uitzien als grimassen, met omgekeerde Hans-Klok haren.
Gelukkig hadden we hier maar $30 voor betaald...
Daarna zijn we door gegaan naar Rockefeller Center om wederom te genieten van het uitzicht, maar dan een paar verdiepingen lager. In de lift omhoog werd in het plafond een welkomstfilmpje gedraaid met gekleurde lichten en zwoele stemmen enzo. Heel Amerikaans.
Tussendoor kocht ik nog een paar sneakers, met een paar aangesmeerde zooltjes.
Daarna zagen we het Grand Central Station, een eh..station zoals de naam al doet vermoeden. Wel heel mooi overigens, en groot.
Als laatste wilde moeder Laumen naar het Verenigde Naties gebouw. Op dat punt was iedereen al verrot keer 3 met pijnlijke poten. Komen we daar aan, blijkt er ook nog geen zak aan te zijn.
Binnen hing een foto van Obama, maar omdat we niet naar binnen mochten, hebben we daar door het glas heen maar een foto van gemaakt. Voor als we oud en gehandicapt zijn.
Om de teleurstelling een beetje te vergeten, zijn we ons maar vol gaan proppen bij het dichtstbijzijnde Turkse restaurant waar de hoofdober duidelijk zijn verhaal kwijt moest. Hij was wel heel lief en het eten was lekker. Doei.
De laatste dag hebben we alleen gewinkeld. De klantvriendelijkheid verschilde nogal per winkel.
Bij elk filiaal van Footlocker hadden ze duidelijk een goede training gehad, bij andere zaken wat minder. Serieus, ga niet naar Champ. Wat een ramp was dat.
De verkopers keken je amper aan, op alles reageerden ze geërgerd of niet en van diep zuchten hadden ze een sport gemaakt. En de muziek stond knoerhard. Daar heb ik zo'n hekel aan. Wat denken ze dan? Dat ik dansend schoenen ga passen? Ik wil gewoon rustig kunnen rond kunnen kijken, niet m'n gehoor verliezen.
's Avonds aten we bij Rubirosa, een restaurantje in Little Italy. Supergezellig! Met wederom een intense nicht in de bediening (lees: in ELK restaurant waar we gegeten hebben, werkte er een over de top homo). Ik hou ervan. Na een pizza van 2 meter doorsnee te hebben weggeduwd, gingen we tevreden naar het hotel.
Sporten (8x sterven), koffer inpakken en slapen.
We vlogen via Washington naar Amsterdam. En ik ben er achter, zo'n binnenlandse vlucht is een hel. De hele reis was een grote turbulentie ervaring. De grappige steward maakte een hoop goed (sorry, wederom een....juist) maar ik kwam kotsmisselijk het vliegtuig uit.
In Washington hadden we 1,5 uur om even bij te komen en daarna begon de 7,5 uur durende vlucht naar Amsterdammie. Met 2 fijne stewards. Ja.
Doei New York, je was awesome. Ik geniet nog even na. Van de jetlag.
Deze stad kende ik alleen uit films als 'Flodder in Amerika' (gotta love that), Home Alone en uit series als Sex and the City.
Op beeld zag het er altijd heel aantrekkelijk uit. Ik was dan ook zeer verheugd dat ik het eindelijk in levende lijve zou gaan zien.
Samen met di papa en di mama en de broer vertrokken we voor een week naar The Big Apple ter gelegenheid van mama's 60e verjaardag.
Het hotel was prima: schoon, lekker bed, klein sportschooltje, wifi, niks te klagen.
De eerste dag lag ik door de jetlag al om half 8 in bed om vervolgens om 05:00 wakker te zijn en om half 7 in de sportschool te staan. Geen idee hoe ik het voor elkaar kreeg, maar ik stond er.
Die dag regende het helaas de hele dag waardoor we de plannen een beetje moesten omgooien.We hebben 2 musea bezocht: The Metropolitan Museum of Modern Art (MEGAGROOT) en The American Museum of National History.
Tussen de middag hebben we gegeten bij Le Pain Quotidien waar ik heb genoten van een heerlijk stuk brood met hummus, bietjes, wortel, rozijnen en walnoten en een container cappuccino.
"Would you like your cappuccino small or large?". Toen ik "large" antwoordde, had ik nog niet zo goed door dat large in Amerika ook echt LARGE betekent. Nou behoor ik tot de groep die aan de schijt gaat van koffie. Ook dat bedacht ik me te laat. De rest van de dag durfde ik door m'n rommelende darmen nog geen minischeetje te laten omdat ik bang was dat ik het in m'n broek zou doen.
Welcome Nadeche Laumen.
De tweede dag hebben we 's ochtends de ferry genomen naar Staten Island om het vrijheidsbeeld te zien. Dat stond overigens op een totaal andere plek dan ik in m'n hoofd had. Ik vond het zelfs een beetje sneu, zo alleen op een vierkant eiland in het water.
's Middags maakten we een fietstocht. Met gids Mark Schilders (ja, die drummerttt uit Nederland) hebben we de belangrijkste plekken van Manhattan gezien. Onze tocht ging door Brooklyn (met een prachtig uitzicht over Manhattan), over de Manhattan Bridge, naar China Town, naar hartje centrum, over de Brooklyn Bridge, terug naar het startpunt.
Natuurlijk raakten wij met z'n vieren de rest van de groep kwijt in het drukste deel van de stad. Hallelujah! Ik vroeg aan een agent die toevallig in de buurt stond of hij 'a bunch of orange bikes' had gezien. Lachend zei hij 'no' en vroeg hij wat er mis was. "We..uhm..kinda..lost our group". Toen ik het zei moest ik zelf ook lachen. Stonden we daar, verdwaalde toeristen met rugzakken, fototoestellen, oranje fietsen. Het hielp ook niet mee dat we van menig voorbijganger een boze blik kregen omdat we de doorgang blokkeerden. Yes. De politieagent was zo lief om z'n telefoon aan me uit te lenen zodat ik Mark kon bellen, die niet opnam. Gelukkig zag ik 'm na een tijd met een opgeluchte blik een weg door de menigte banen. Even overwoog ik om in slowmotion z'n kant op te rennen met m'n haren wapperend in de wind en een intens blije lach op m'n gezicht, maar gelukkig bedacht ik me op tijd dat ik een fiets bij me had en ik daarmee spookrijdend niet heel ver zou komen.
Met nog een aantal hobbels in de weg - een lekke band en een trapper die niet bleef zitten - hebben we de trip toch tot een goed einde gebracht. Gelukkig scheen het zonnetje heerlijk en hebben we de mogelijkheid gehad om New York op een hele bijzondere manier te leren kennen.
Ik voelde me overigens nog storender aanwezig op de Brooklyn Bridge. Die is druk. Niet alleen met heel veel lopende mensen, maar ook met hardlopers. Die zijn overigens overal te zien. En dan vooral op de drukste plekken. Gelukkig lukte het deze stuntpiloot om niemand te raken. De man voor mij slaagde daar iets minder goed in. Hij beukte 3 voetgangers met z'n elleboog.
"IK HOOR NIET BIJ HEM!!" riep ik. Dat verstond natuurlijk niemand.
's Avonds aten we bij een Ethiopisch restaurant. Superlekker! En..je moest met je handen eten.
Dat vond deze knoeipot helemaal te gek.
Dag 3 was de vreetdag. Vooral vader Laumen had zich al lang van tevoren verheugd om los te gaan in Chinatown. 's Middags was het nog redelijk bescheiden met een aantal bordjes met dim sums.
's Avonds was het einde zoek. We liepen een tent binnen met tl verlichting en boven het aangename geluidsniveau converserende Chinezen. Papa vroeg aan de eigenaar/bedrijfsleider/hoofdober of hij een menu voor ons kon samenstellen. Dat hebben we geweten. Godsamme, wat een hoop voer.
Krokante kip, beef, groenten, gebakken rijst, vis en schaaldieren. Het kon niet op. Of ja, het kon wel op want de borden waren leeg. Vaders diende op het eind als afvalbak.
Stampvol rolden we naar het hotel.
Die middag bezochten we ook het 9/11 memorial monument. Dat was heel indrukwekkend. Waar eerst de Twin Towers stonden, zijn nu twee enorme vierkante gaten te zien waarlangs water stroomt. Op de randen staan alle namen van de slachtoffers en liggen er rozen bij de mensen die jarig zouden zijn geweest. Al die namen van mensen die er niet meer zijn. Die ramp werd ineens zo echt toen ik daar stond. Helaas was ik er maar voor 50% bij met m'n gedachten. De andere 50% procent was bij m'n overvolle blaas die "LEEG MIJ!" schreeuwde.
Een afthanse plee in een vervallen restaurant had later de eer.
Dag 4: Times Square. Ja, dat zie je altijd op tv en stom genoeg had ik toen pas het idee dat ik ook echt in New York was. De enorme billboards, flitsende lichten en halfnaakte cowboys en cowgirls met gitaren vliegen je om de oren. Ik vond het heerlijk.
's Middags zijn we naar de musical 'Once' geweest. Holyshit, wat was dat fenomenaal. Helaas was ik de enige van ons vieren die totaal weggeblazen was en met natte oogjes naar buiten liep. De rest van de familie Laumen had graag een show willen zien met iets meer 'actie'. Verrekte rot Hollanders.
De vijfde dag werden alle toeristische attracties bezocht die we nog niet gezien hadden.
Het begon met High Line, een oude spoorweg waar nu een park op en rondom gemaakt was.
Niet boeiend. Sorry.
Daarna zijn we naar het Empire State building geweest. Eerst met de lift naar de 80e (!) verdieping, ik voelde me net Abeltje, daarna door naar de 86e om daar van het uitzicht te genieten. En van de kou en de snoeiharde wind. En de regen. Op de foto's die we daar hebben gemaakt zie je alleen maar pogingen tot lachen die er eerder uitzien als grimassen, met omgekeerde Hans-Klok haren.
Gelukkig hadden we hier maar $30 voor betaald...
Daarna zijn we door gegaan naar Rockefeller Center om wederom te genieten van het uitzicht, maar dan een paar verdiepingen lager. In de lift omhoog werd in het plafond een welkomstfilmpje gedraaid met gekleurde lichten en zwoele stemmen enzo. Heel Amerikaans.
Tussendoor kocht ik nog een paar sneakers, met een paar aangesmeerde zooltjes.
Daarna zagen we het Grand Central Station, een eh..station zoals de naam al doet vermoeden. Wel heel mooi overigens, en groot.
Als laatste wilde moeder Laumen naar het Verenigde Naties gebouw. Op dat punt was iedereen al verrot keer 3 met pijnlijke poten. Komen we daar aan, blijkt er ook nog geen zak aan te zijn.
Binnen hing een foto van Obama, maar omdat we niet naar binnen mochten, hebben we daar door het glas heen maar een foto van gemaakt. Voor als we oud en gehandicapt zijn.
Om de teleurstelling een beetje te vergeten, zijn we ons maar vol gaan proppen bij het dichtstbijzijnde Turkse restaurant waar de hoofdober duidelijk zijn verhaal kwijt moest. Hij was wel heel lief en het eten was lekker. Doei.
De laatste dag hebben we alleen gewinkeld. De klantvriendelijkheid verschilde nogal per winkel.
Bij elk filiaal van Footlocker hadden ze duidelijk een goede training gehad, bij andere zaken wat minder. Serieus, ga niet naar Champ. Wat een ramp was dat.
De verkopers keken je amper aan, op alles reageerden ze geërgerd of niet en van diep zuchten hadden ze een sport gemaakt. En de muziek stond knoerhard. Daar heb ik zo'n hekel aan. Wat denken ze dan? Dat ik dansend schoenen ga passen? Ik wil gewoon rustig kunnen rond kunnen kijken, niet m'n gehoor verliezen.
's Avonds aten we bij Rubirosa, een restaurantje in Little Italy. Supergezellig! Met wederom een intense nicht in de bediening (lees: in ELK restaurant waar we gegeten hebben, werkte er een over de top homo). Ik hou ervan. Na een pizza van 2 meter doorsnee te hebben weggeduwd, gingen we tevreden naar het hotel.
Sporten (8x sterven), koffer inpakken en slapen.
We vlogen via Washington naar Amsterdam. En ik ben er achter, zo'n binnenlandse vlucht is een hel. De hele reis was een grote turbulentie ervaring. De grappige steward maakte een hoop goed (sorry, wederom een....juist) maar ik kwam kotsmisselijk het vliegtuig uit.
In Washington hadden we 1,5 uur om even bij te komen en daarna begon de 7,5 uur durende vlucht naar Amsterdammie. Met 2 fijne stewards. Ja.
Doei New York, je was awesome. Ik geniet nog even na. Van de jetlag.
