Kleine dingen

Ik kan vrolijk worden van kleine dingen. Vaak zijn ze onbenullig.
Wat ik bijvoorbeeld altijd leuk vind is als buschauffeurs elkaar begroeten als twee bussen elkaar voorbij rijden. Ik betrap mezelf erop dat ik altijd op dat moment wacht als ik een andere bus aan zie komen. Zullen ze weer...JA! Ze zullen.
Een nonchalante hand die omhoog gaat en zonder woorden zegt: "Hee collega, dat doen we goed hè, zo'n fucking grote waggie besturen?! Fijne dag nog!"
Of als een buschauffeur me bij binnenkomst oprecht vrolijk begroet. Of wanneer hij, zoals vandaag op de heenweg, tijdens het rijden ineens een witte boterham met gebraden gehakt gaat eten. En een andere chauffeur op de terugweg ook plotseling een boterham tevoorschijn tovert. Een bruine dit keer.

Dat was het.

Nee, natuurlijk niet. Er zijn naast buschauffeurs ook andere dingen die me vrolijk maken.
Bij de Jumbo waar ik altijd boodschappen doe werkt een jongen. Daar is natuurlijk niks bijzonders aan.  Maar deze jongen is ZO beleefd. De meeste cassières kijken je amper aan en aan de toon waarop ze praten hoor je dat ze voor de cursus 'hoe-doe-ik-alsof-ik-welopgevoed-en-klantvriendelijk-ben' met vlag en wimpel zijn geslaagd.
Deze jongen, ik noem hem voor het gemak Mo, begint zijn rondje boodschappen bliepen met oogcontact en een welgemeend 'Goedemiddag mevrouw'. Dat vind ik al heerlijk. Zelfs bij het overhandigen van het bonnetje krijg ik het idee dat ik niet zomaar een klant ben, maar elk moment kan worden overstelpt met bloemen en slingers en dat er een stem uit de speakers zal galmen die zegt dat de gehele Jumbo keten zo verheugd is dat ik elke dag de winkel kom verblijden met een bezoek.
Mo sluit mijn kassabeurt af met: "En dan wens ik u nog een hele prettige dag mevrouw". Vergeleken met het standaard "Fijne dag nog" of "prettig weekend" is dat toch fantastisch?
Ik heb een keer tegen Mo gezegd dat ik het zo leuk vindt dat hij altijd zo beleefd is en dat je dat niet vaak meer meemaakt. Toen antwoordde hij: "Dank u wel mevrouw, maar voor mij is dat heel normaal".
Ik kon 'm wel zoenen. Met zijn beugel.

Kneuterige dingen, ook enorm fijn.
Een kerstboom kopen met een set ballen naar keuze. En dan na het werk thuiskomen en zien dat boyfriend 'm heeft opgetuigd (weliswaar na het geven van ongeveer 500 hints, maar hey, ik ben de moeilijkste niet).
Plantjes kopen voor in de vissenkom (jazeker, Frank is still alive en blubbing) en i.p.v. op de fiets naar de dierenwinkel te gaan, eens een keer te lopen. Lekker old skool muziekje op waar je alle riedels van kent, dikke jas aan, wind door je haren, glimlachend naar iedereen die voorbij loopt.
Over Frank de vis gesproken, daar word ik ook vrolijk van. Ik weet niet of alle vissen zo zijn maar Frank wordt spastisch enthousiast als je in de buurt bent. Waarschijnlijk omdat hij weet dat hij te eten krijgt. Ik praat ook tegen Frank. "Haaa Frankie, heb jij al te eten gehad? Nee hè schat". Nou is dat geen probleem als ik alleen ben, maar laatst deed ik het onbewust toen er mensen bij ons thuis waren. "Praat jij nou tegen je vis?"...Ik overwoog nog om te zeggen dat ik het tegen mezelf had, maar dat had de situatie niet minder vreemd gemaakt. Dus ja, gaf ik toe: ik praat tegen m'n vis. En hij praat nooit terug. Verdomme.
Goede gesprekken met vrienden. Een uurtje sporten. Lelijk dansen in je ondergoed.
Een ontzettende vrouwenfilm met een droomvent in de hoofdrol.
Een goed boek. Ik heb 'Toen ik je zag' van Isa Hoes over het leven van en met Antonie Kamerling in een keer uitgelezen. Wat een oprecht en liefdevol verhaal.
Het huispak van Stef. Als ie dat aanheeft vind ik 'm zo lief.
Eten. Ik hou van eten. Van het uitzoeken van een recept tot boodschappen doen, tot koken tot het opeten. Daar kan ik oprecht van genieten, zowel in m'n eentje als met anderen.
Zelfbedachte taaltjes. Voor anderen zal het vast bloedirritant zijn maar ik heb zolang ik me kan herinneren zelf taaltjes bedacht. Met m'n broertje en m'n ouders, met vriendinnen, met Stef. Die talen evolueren ook altijd tot iets wat nog raarder is dan waar het mee begon.
Grappige quotes. De AH-reclame. Een lief kaartje. Een zingende zwerver. Sokken met een gezichtje.

Nou kan ik afsluiten met een moraal. Dat het goed is om bewust te zijn van de kleine dingen in het leven en deze te waarderen.
Maar dat doe ik niet.

Zingen in de klas

Ik ben twee weken geleden begonnen met zingen in de klas.
(Voor de mensen die het ontgaan was; ik geef 2 halve dagen muziekles in de brugklas op een middelbare school).

En op de een of andere manier vind ik zingen met die kids altijd een lastig ding. De ene helft vindt het vaak geweldig en vraagt het hele jaar al wanneer we daar eindelijk mee gaan beginnen, de andere helft vindt het shit.
Ik heb nu een jongen in de klas die bij het woord alleen al stuiptrekkingen krijgt. "MEHHH IK WIL NIET ZINGEN". Onderuitgezakt dan wel liggend op z'n stoel, maaiend met z'n armen, mond op standje 'jank meets depressie'.
De eerste keer negeer je dat. De tweede keer zorg je ervoor dat hij met een dwingende 'Ssst' zijn mond houdt. De derde keer mag hij gaan zingen bij de afdelingsleider. Jodeladoei!
Voor de duidelijkheid: ze hoeven van mij echt geen solo te zingen. Dat kun je zo'n hormoonbommetje echt niet aandoen. Ze mogen het altijd wel, graag zelfs.
Zo kwam afgelopen week een van de stilste jongens van de klas, na de les naar me toe. "Mevrouw, moeten we ook solo zingen?" Ik vertelde hem geruststellend dat dat niet hoeft, maar dat we wel in kleine groepjes gaan zingen. "Oh...dus geen solo?". Hallelujah, de jongen was teleurgesteld! It was a miracle! Natuurlijk mag dat!!!!!! schreeuwde ik bijna van geluk. LEUK!!!!!! Die lach daarna op zijn gezicht, dat was echt goud. "Dank u wel mevrouw". En nog goed opgevoed ook. Kind, ik hou van je.

Dan is er nog een andere kant aan het hele 'zingen in de klas verhaal'. De kant van de megastoere, chille homeboys: de brugklassers met piemeltjes die zich heel wat ouder voordoen dan ze zijn. Dit is ook de groep die altijd net te hard en te lang lacht om een grap/verspreking/filmpje/tekst/scheet/broek/arm/tafel/mij/deur/luier/ALLES!!!!!
Deze groep zingt wel mee. Dat is op zich positief. Ze zingen alleen heel hard. Of ja, zingen kan je het eigenlijk niet eens meer noemen. Het is meer ongegeneerd klinkers blèren, het liefst met een heel leuk en geestig dansje waar iedereen dan weer ontzettend hard om moet lachen. Ha. Ha. Ha. De juf lacht ook hoor. In haar vrije tijd.
Dit is een lastige situatie. Soms kan je ze een beetje laten dimmen door ze solo of met z'n tweetjes voor de klas te laten zingen. In de helft van de situaties zijn ze dan ineens niet meer zo stoer omdat er toch wel heel veel oogjes hun kant op staren. Dan is het experiment geslaagd.
Bij de andere 50% werkt dit alleen maar opjuttend en gaan ze dus nog harder zingen en nog wilder dansen. Persoonlijk vind ik dat erg vermoeiend. Dan zet ik m'n strenge docentenhoofd op en daal ik qua stemgeluid een aantal tonen. En niet te vergeten, flink hard zuchten voordat je begint met praten.
"(zucht)....Jongens (zucht)....Ik vind het hartstikke fijn dat jullie zo goed meezingen. Het moet alleen geen schreeuwen worden. Dat is even leuk maar als ik daarna vraag om serieus mee te doen, dan wil ik ook dat dat gebeurt. Ja? Oké, we gaan het nog een keer proberen".
Als dit werkt ben ik blij (ik ben dan immers een hele goede docent). Als dit niet werkt, word ik boos (lees: van binnen zwaar hysterisch).

Wat voor mij een klein hoogtepuntje was wat betreft zingen in de klas, is dat ik met een gymnasium brugklasje de eerste keer al meteen tweestemmig heb gezongen. Heel simpel, dat wel maar het was zuiver. Ik was helaas wel enthousiaster dan die kinderen zelf: "JAA JONGENS, JULLIE HEBBEN GEWOON TWEESTEMMIG GEZONGEN!".........Toen daar niet tot nauwelijks reactie op kwam, probeerde ik het nog met een sterk staaltje bodylanguage (dus...) maar ook dat was blijkbaar niet overtuigend.
Ik merkte gelukkig de les daarna dat ik toch iets goed had gedaan, want ze vroegen allemaal of we weer gingen zingen. De schatten.

In een andere klas ruimde ik na de 'zangles' nog een beetje op want op de een of andere onverklaarbare wijze liggen er altijd hele maaltijden op de grond, toen mijn oog op een bijzondere tekening op een van de tafeltjes (!!!) stuitte. Een grote stijve, besneden (de jongen had blijkbaar goed opgelet bij biologie of gewoon veel porno gekeken) piemel.
Na een keer hoofdschuddend zuchten bedacht ik me: of hij heeft zich stierlijk verveeld, of hij werd enorm opgewonden van Acda en de Munnik.
Ik gok het laatste.

Kookprogramma-freak

Ik kan uren naar kookprogramma's kijken. Maar echt.
Masterchef, Topchef, My kitchen rules, prut in m'n pan, alles. Maar vooral, 24kitchen.
Voor de mensen zonder digitale televisie; dit is een zender waarop (zoals de naam al doet vermoeden) 24 uur per dag kookprogramma's te zien zijn. Met als aanvoerder van het hele stel Rudolph van Veen uit Tilburg. (HEEUUJJJJJJJJJ).
Ik vind het wel zo verdomde gezellig om naar hem te kijken. Zijn recepten zijn heel lekker, gezond en toegankelijk en dat maakt het voor een ambitieuze amateurkok als moi echt een feestje. En hij heeft natuurlijk een mega mooie slogan: "Maak het jezelf vooral makkelijk. Maar maak het wel altijd lekker". NAAHHHHHH. Bedankt Dolf.
Ik pretendeer absoluut geen wereldchefkok te zijn maar ik heb er wel heel veel plezier in. En al zeg ik het zelf, ik maak vaak best lekkere dingen, al dan niet gejat.

(Ja ja, voor de echte stoere mannen is hier het boek 'Rudolph's cupcakes'. Voor een extra stijve piemel.)

Nou heb ik zeker niet altijd een interesse gehad voor koken en eten. Ik kan me een tijd herinneren dat ik niet eens fatsoenlijk een ei kon bakken. Toen ik rond m'n 18e een baantje kreeg in de "horeca" (a.k.a. een veredeld sportcafé of zoals wij het toen noemden, Grand Café Dooie Boel) en we daar ook "maaltijden" moesten bereiden (zo zag ik het toen maar dat was natuurlijk niets meer dan een frikandel in het vet smijten en het tosti ijzer dicht klappen) scheet ik in m'n broek.
U moet weten dames en heren, ik ben best onhandig. En met best, bedoel ik heel erg. M'n moeder vertelde dat dat pas sinds m'n puberteit zo is en dat het daarvoor juist het tegenovergestelde was.
I solute you hormones!
Ik werd dus voordat ik überhaupt een dag gewerkt had, al zenuwachtig bij de gedachte dat ik een scherp mes in m'n handen zou hebben en borden of glazen zou kunnen laten vallen. Dat eerste bleek reuze mee te vallen, dat tweede niet. Ik heb verschillende keren mensen een flinke bierdouche gegeven ("Dank u vriendelijk en tot nooit meer ziens") en ik kan je vertellen, dat was minder prettig. Voor beide partijen.

Mijn interesse voor koken en gezond eten kwam eigenlijk pas twee jaar geleden. Ik heb tot m'n 24e in een studentenhuis gewoond en daar was de keuken zo smerig dat ik amper m'n pan op het fornuis durfde te zetten, laat staan een lekkere maaltijd wilde bereiden. Nu woon ik in een appartementje met een eigen keuken. WAL-HAL-LA! Ik heb altijd wel redelijk gezond gegeten maar nooit heel bewust. Pas toen ik het boek 'Eet jezelf mooi, slank en gelukkig' van Amber Albarda las (waarin wordt uitgelegd hoe je voedsel voor je kan laten werken), ben ik echt anders gaan eten en me er ook voor gaan interesseren. En daar horen in mijn geval kookprogramma's bij.
Oh en vooral rond kerst...dan is het helemaal smullen geblazen met 24kitchen. Ysai (m'n broertje die ook hooked is) en ik hebben ook naar aanleiding daarvan, besloten dat we dit jaar een 5 gangen diner gaan bereiden met kerst. En serieus, ik heb er nu al zin in. Niet alleen in het eten zelf maar vooral in het koken. Het is echt zo dat als je het zelf bereid hebt, het lekkerder smaakt omdat je weet dat er zorg aan is besteed.

Trouwens, als je soms die programma's ziet op 24kitchen baal ik dat ik geen ander beroep heb gekozen. (Nou denk ik dat sowieso wel eens want ik ben zo arm dat het zeer doet). Of ik er genoeg talent en geduld voor zou hebben, is een tweede maar man oh man, die reizen die ze mogen maken! Die crossen de hele wereld over om overal te vreten. En dan niet zomaar een verlept broodje bal van een aftandse snackbar. Nee, alleen maar specialiteiten van een bepaald land of streek. Hoe geweldig is dat? En dan zie je ze daar zo heel kut en vervelend in het mooiste natuurgebied van de wereld, met twee pannetjes en een zongebruinde bakkes die gerechten namaken. En proosten met mega lekkere wijnen, vers uit het vat. Bah, wat ontzettend zwaar.
Die Jamie Oliver trouwens, die kookt wild. Als hij ergens olijfolie overheen giet, ligt niet alleen de helft op de grond maar vindt hij het ook nodig om het te druppelen vanaf twee meter hoogte.  Hetzelfde met "a pinch of salt". Hij kan het net zo goed door de kamer smijten, dan komt dezelfde hoeveelheid op het eten terecht. En dan die handbewegingen bij zinnen als "I'm making a beautiful salad with lovely fresh herbs and delicious spicy chicken". Dat lijkt op in het wildeweg boksen en hopen dat je iets raakt.
En hij slist. Ook heerlijk. "And as a finishing touch, a pinch of spit".
Maar ook hij kookt gezellig. Al die kookprogramma's zijn gezellig. Omdat het gaat om genieten van lekker eten en daar moet je de tijd voor nemen. En dat is mijn slogan. Bedankt Nadeche.

P.S. Als iemand mij ooit nog professioneel wil leren snijden (je weet wel, zo ratatatatatatat. Klaar!) dan sta ik daar geheel voor open.

Ongewilde stilte

Ken je dat? Dat je iets wil zeggen maar dat het niet lukt?
Omdat je de taal niet spreekt, het niet durft, je stem kwijt bent..of simpelweg omdat het fysiek niet mogelijk is.
Dat laatste is nu aan de hand. Hiero, in strotje Laumen.
Al minstens 2 maanden heb ik er last van. Het begon in juni rond m'n eindexamen.
Als ik wilde zingen schoot ik 'op slot'. Alsof m'n keel werd dichtgeknepen als ik een nootje wilde blèren en ik na een paar woorden buiten adem was. Oké..I'm no fool. Dat was overduidelijk stress die, gelukkig na een zen moment en een dagje sauna met massage, snel gevlogen was.

(Ik was overigens nog nooit in m'n eentje naar de sauna geweest, maar ik vond het eerlijk gezegd best wel relaxt. En ja, dat moment dat je je badjas uit moet doen blijft altijd een beetje ongemakkelijk maar na een keer diep zuchten en checken of alles nog goed 'hangt', is dat zo voorbij. Ik heb heerlijk gedoucht, gedobberd en gezweet zonder daarbij te hoeven praten. Alhoewel, er was een moment dat ik van de 658 sauna's er een binnenliep die leeg was. "Geweldig", dacht ik. "Dat wordt wijdbeens chillen". Ik lag lekker op m'n rug met m'n ogen dicht in gedachten verzonken totdat na ongeveer 10 minuten de deur openging en er een man binnenliep, iets ouder dan ik. Nou was het een vrij grote sauna en had hij dus alle ruimte en tijd om een plek te kiezen die niet uitkeek op mijn schaamstreek. Aan de andere kant had hij ook alle ruimte en tijd om een plek te kiezen die juist WEL uitkeek op mijn schaamstreek. En daar koos hij voor. Yes. Alsof dat nog niet ongemakkelijk genoeg was, begon hij ook een heel gesprek met me te voeren. Inclusief on-grappige grappen. Over wat ik deed in het dagelijks leven, waar ik woonde etc. Nou hebben mijn ouders mij goed opgevoed, dus praatte ik terug. Ondertussen schoof ik subtiel m'n benen over elkaar en ging ik quasi nonchalant met m'n armen over m'n borsten heen liggen. "Na een paar beleefde antwoorden, houdt ie z'n smoel wel", gokte ik. Nope. Niet het geval. Aan het eind van het gesprek zat ik rechtop met m'n handdoek over me heen. Toen ben ik maar gegaan.)

Nu is datzelfde aan de hand, alleen dan met praten. Je moet je voorstellen dat je gaat hoesten en blijft hangen in de stand net voordat je geluid maakt. Dichte keel en overal spanning. Daar praat ik in.
Ik kan er niks aan doen en ik kan je vertellen, het is BLOEDIRRITANT!!! Heel lang denk je dat het wel over gaat als je op tijd gaat slapen, een keer een dagje vrij neemt, yoga doet of een dagje weggaat. Toen dat niet zo was en ik lichtelijk begon te stressen omdat er heel veel optredens stonden, besloot ik toch maar hulp in te schakelen. Babzie (mijn zangdocent) kwam to the rescue via Skype en we kwamen erachter dat waarschijnlijk de spieren rondom m'n stembanden vast zaten. Nou, dat zitten ze. Ik bracht een bezoekje aan een logopedist die tevens de medische kant van de stem kent en het blijkt dat m'n mondbodem, kaak en tongbeen vast zitten. Met andere woorden, alles wat normaal van nature ontspant, ontspant nu niet. In het kwadraat.
Gelukkig heb ik helemaal geen beroep waarbij m'n stem belangrijk is dus dat valt mee. Zingen doe ik nu gewoon met m'n neus. Ook best fijn.
Ik kreeg oefeningen mee naar huis en ze heeft 2 keer alles 'los gemasseerd' en warempel, in de herfstvakantie kon ik weer normaal geluid produceren. Zowel met praten als zingen. Je kunt je niet voorstellen hoe zoiets doodgewoons, zo'n groot ding kan worden. Ik realiseerde me in deze tijd ook pas hoeveel ik eigenlijk praat. Niet alleen als ik zelf aan het woord ben (en dat is best vaak...) maar ook hoe vaak je in een gesprek op iemand anders reageert. Ga maar eens na. Als je lichaam je letterlijk tegenhoudt om geluid te produceren, is dat zo vermoeiend. Niet alleen mentaal maar na een tijdje ook fysiek. Je gaat alles wat je wil zeggen afwegen en voordat je iets zegt, heb je er van tevoren al 10x over nagedacht ('This is the Voice! Of..no one!')
Het is natuurlijk ook het bekende verhaal van de vicieuze cirkel. Je probeert positief te blijven (believe me, I try) maar als je de hele tijd met je neus op de feiten wordt gedrukt, wordt dat ietwat lastig. Dat uit zich bij mij in vele ugly cries. Ik herhaal: vele.

Maar goed, ik was er dus vanaf in de herfstvakantie. Tot...de laatste zondag. Ik merkte al wat struggles hier en daar maar weet het aan vermoeidheid. Maar helaas, mister strotverneuker was terug van weggeweest. Ik hou echt van een warm welkom maar in dit geval geef ik de voorkeur aan een flinke stomp in het gezicht.
Gelukkig heb ik aanstaande vrijdag weer een afspraak bij dokter Stem en daar kijk ik echt naar uit. Ik duim en bestel dat ik snel weer voor spraakwaterval kan spelen.
Dus bij deze alvast sorry. Sorry voor de mensen die de laatste tijd dachten dat ik hun gesprekken niet interessant vond omdat ik niet reageerde. En sorry voor de mensen die het wel lekker rustig vonden dat ik m'n mond hield en die nu weten dat dat binnenkort weer voorbij is. Het is de schuld van de strot. Puh.

De groeten!

Ik hoorde laatst 2 meiden met elkaar praten. Niks aan de hand, gewoon een doodgewoon gesprek. Totdat er een 3e meisje aankwam die ze kenden. Hup, handen de lucht in, vingers die op en neer gingen. "Heeeeeeeeeeyyyyy", klonk er. Hoog, met een hoge dosis lucht en een superbrede smile. Wat raar eigenlijk, dacht ik. Waarom is de toon en klank van je stem vaak zo anders bij een begroeting dan wanneer je gewoon een gesprek voert?

Ik ben er zelf ook schuldig aan. Dat je verschillende vrienden en vriendinnen ook op een andere manier groet. Met bijbehorende stem, klank en move. Ken je dat?

Hieronder een greep uit veel voorkomende manieren van groeten. 

1. De lange en hoge heeeeeeeeey.

Zoals hierboven in het voorbeeld omschreven. Vaak gebruikt bij girlygirls of ietwat meer hysterische typjes zoals moi. Deze heeeeeeyy zou ik overigens alleen gebruiken bij mensen die je echt goed kent. Aka vrienden. En vergeet niet te lachen. Alleen het geluid zonder de smile is gewoon...ongemakkelijk. Een sprongetje, zwaai of dansje is optioneel. 

2. De korte hoi.

Deze groet kan in veel verschillende situaties worden gebruikt. Bijvoorbeeld als je in gesprek bent met iemand die je goed kent en er komt een derde persoon bij die bevriend is met jouw gesprekspartner. 'Hoi' is dan casual, doch spontaan en vriendelijk. Let wel op dat je het niet op een pieptoon zegt want dan klink je gewoon raar. Of extreem nerveus. 

Deze 'hoi' kan ook een beetje afstandelijk klinken als je 'm gepaard laat gaan met 1 of 2 opgetrokken wenkbrauwen. Niet aan te raden als je vrienden wil maken. 

3. De lange, nasale hoi.

Deze irriteert mij persoonlijk. Niet alleen omdat deze 'hoi' lui en nasaal klinkt, maar vooral omdat de 'o' van 'hoi' veel te lang duurt. Alsof de persoon die 'm uitvoert geen zin heeft om naar de 'i' te gaan. 

De lange, nasale hoi wordt vaak gebruikt door vrouwen die geen idee hebben dat je 2 wenkbrauwen moet hebben in plaats van 1 en die het woord onflatteus naar een heel nieuw level tillen. Deze manier van groeten wordt vaak gecombineerd met een zenuwachtig lachje waarbij de mondhoeken niet op 1 punt blijven hangen maar telkens weer terug naar beneden gaan. 

Ook van die gezellige, spontane moeders die nog heel erg bij de tijd zijn en die dan in de stad kennissen tegen komen, kennen deze 'hoi' maar al te goed. In zo'n situatie wordt ie ook net te hoog en te hard geproduceerd. Alsof alle ontzettend oprechte spontaniteit verpakt moet worden in die ene 'hoi' ("Kijk-eens-hoe-gelukkig-ik-ben-en-hoe-erg-ik-mijn-leven-op-de-rit-heb"). Niet mijn persoonlijke smaak.

4. De glij hey.

Deze 'hey' wordt uitgesproken van hoog naar laag. Alsof je glijdt tussen twee toonhoogtes. Vaak gebruikt als je verrast bent iemand tegen te komen in een situatie waar diegene niet past. Een heks waar je een hekel aan hebt aan de arm van een jongen waar je verliefd op bent. Zoiets. In dit geval wel aan te raden met 1 of 2 opgetrokken wenkbrauwen.

5. De Engelse hello/helleuw.

Deze kan gebruikt worden in een ietwat flirterige situatie. Als je iemand tegenkomt waar je altijd al een klik of een fling mee hebt gehad. Aan te raden om deze te combineren met een knuffel en 1 (!) kus. Niet 3, want daar past de korte hoi beter bij. Belangrijk bij deze manier van groeten is dat de 'hello/helleuw' laag en met een beetje lucht begint, en wat hoger eindigt. Als ie namelijk laag blijft, is alle spontaniteit en de 'kijk eens hoe vrouwelijk en cool ik ben' feeling er af. Aan de andere kant, als je 'm helemaal hoog zegt, klink je als Ushi. Dat moet je willen.

6. De hooligan heuj.

Gebruikt door mannen die altijd aan de buitenwereld moeten laten zien dat ze heus wel stoer en extreem mannelijk zijn. 

Mocht je deze neiging niet hebben of geen man zijn, maar wil je deze groet wel uitproberen? Neem de volgende tips dan mee:

- Deze groet MOET laag. 

- Deze groet MOET lang worden aangehouden. Of 1 keer lang en daarna een paar korte 'heujs' er achteraan. Om het hooliganeffect wat te vergroten.

- Een zangtechnisch tipje: Hou er altijd een beetje twang op (denk maar aan een heks) omdat je niet midden in je groet wil ontaarden in een mega hoestbui waar je niet meer uitkomt. Weg stijve piemel. 

- Na deze groet te hebben uitgevoerd is het gepast om met de borst tegen elkaar aan te springen. Let er wel op dat als je dit bij een vrouw doet of zelf een vrouw bent, het wel eens pijnlijk kan zijn. Tietjes zijn gevoelig. Een hoopje met z'n allen kan ook. Zorg ervoor dat jij dan niet degene bent die onderop eindigt. 

7. De homo hi.

Alleen te gebruiken door de homoseksuele man. Vaak gevolgd door het woord 'schat'. Een natte 't' doet het goed in dit geval. Een pirouette ook. Een tutu gaat net te ver. Just so you know. 

8. De gangster yo.

Niet alleen gebruikt door echte gansters. Ook door gangster Laumen wordt deze groet vaak gebruikt. Natuurlijk op een speelse, vrouwelijke wijze (= hogere toon en een oogverblindende lach). Als je deze yo gebruikt aan het eind van een gesprek, kun je er voor kiezen om de 'o' wat langer aan te houden, dan klinkt ie net wat meer ontspannen en zit er ook een  soort bevestigend toontje in (zoals 'We zien elkaar nog' of 'Ik begrijp wat je bedoelt'). Ideaal. 

9. De normale hallo.

Toe te passen in elke situatie waarbij je degene die je groet of niet heel goed kent of een nette indruk wil maken. Bijvoorbeeld bij de eerste ontmoeting met schoonouders. De 'hooligan heuj' lijkt me dan minder geschikt. 

10. De stijve dag.

Deze groet wordt gebruikt als je meteen een "Ik-stel-een-hoi-niet-op-prijs-want-ik-ben-gereserveerd-vibe" van iemand krijgt. De 'dag' is dan zeer gepast. Altijd combineren met een knikje en een nette glimlach. Of het geven van een hand (wel een gewassen a.u.b.).

Overigens werkt er een vrouw in de apotheek waar ik altijd heen ga en die zegt altijd zoooo raar gedag. Dan krijg je een uitleg over het desbetreffende medicijn dat je ophaalt op een normale manier op een normale toon. En als ze dan afsluit zegt ze: "DAIG".  Met een zachte g waar ze even op blijft hangen.Van laag naar hoog en weer terug naar laag. En dat snel. Alsof ze onder de desk door iemand geprikt wordt en daarvan schrikt. Trouwens, wat is 'DAIG' ook voor stom woord?! 

Mute groeten.

1. De opwaartse knik. 

In plaats van dat je kin een kort knikje naar beneden maakt, ga je nu omhoog. 1 keer. Niet vaker. Probeer dat maar eens. Dat is raar. 

Armen over elkaar en onderuitgezakt staan, kan helpen om het nonchalante effect wat te vergroten. Vaak gebruikt door mannen die van zichzelf stoer zijn en mannelijke vrouwen. Die laatste categorie in combinatie met de opwaartse knik vind ik altijd een beetje tenenkrommend. 

2. De wijsvinger.

Een van mijn favorieten. Kan gebruikt worden in veel verschillende situaties. Bijvoorbeeld als je iemand tegenkomt maar je bent niet in de gelegenheid om geluid te produceren (omdat je al in gesprek bent of aan het bellen bent). De wijsvinger doet z'n werk. Het maakt in dit geval niet uit of je diegene goed kent of so so, de wijsvinger op zich is genoeg. Wil je wat extra flavour? Dan kan een lach, een knipoog of een opwaarts knikje worden toegevoegd. 

3. De ouderwetse zwaai.

Geen uitleg nodig. Zwaai alleen niet te enthousiast en te lang als je degene die je groet niet zo goed kent. Dat kan wanhopig overkomen. Ook bestaat het risico dat je jezelf een blauw oog slaat omdat je kipfilet alle kanten op zwiebert. Niet. Doen. 

Zo.

Hopelijk heb je wat nieuwe groet-inspiratie. Ik juich het uitproberen van een andere manier van groeten enorm toe. Doe het wel met overtuiging.

X

P.S Wie heeft elke groet hardop uitgeprobeerd? 

Paprika courgette soep by Des.

Hi folks,

Daar ben ik weer! Dit keer met een zelfbedacht soepreceptje. Niks boeiends, wel lekker.
Ik ben al een tijdje bezig met gezond en bewust eten en ik merk echt dat het werkt. Niet alleen voor m'n figuur, maar ook voor m'n stoelgang. Stoelgang. Stoel-gang. Wat een raar woord eigenlijk. Bij een stoel en een gang denk ik niet meteen aan een berg schijt. Nou goed, we snappen 'm.
Twee jaar geleden rende ik om de haverklap naar de plee omdat m'n darmen riepen: "WE HOUDEN HET NIET MEER!!". Nou, ik kan je vertellen: daar ben ik mooi van af! Hahaaaa, I am invincible!
Geen of amper brood meer, spelt/boekweit/kahmut etc in plaats van tarwe, veel groenten en fruit, veel water: het doet wonderen. Nou ja, ik zal jullie niet vervelen met een preek over gezond eten maar bij deze duw ik jullie wel een recept door de strot.

Boodschappenlijstje

- Een groene paprika
- Een courgette
- Een ui
- Een teentje knoflook
- Groene pesto (wel die van basilicum, want die van olijven smaakt als pis in een potje)
- Hennepzaad (Nee beste mensen, dit wordt geen space-soep. Het heeft geen hallucinerende werking, het is gewoon verrekte gezond. Look it up if you want).
- Kookroom
- Twee groentebouillonblokjes
- Een liter water (verkopen ze in de supermarkt).
- Olijfolie.
- Peper
- Zout

Bereidiiiiiiiiing (Dit woord moet je zingen. Hard en hoog)

1. Rommel in je kast en pak een (soep)pan. Geen wok dus. Dus.
2. Zet het vuur aan zodat de pan alvast warm wordt.
3. Snipper ondertussen de ui en de knoflook en snij de courgette en paprika in kleine stukjes.
4. Als de pan warm is, gooi je er een scheut olijfolie in een bak je de ui en knoflook. Niet totdat het bruin is, maar totdat het glazig is.
5. Gooi (of smijt) daarna de courgette en de paprika erbij en laat dit even mee bakken.
6. Zet jaren 90 muziek op die eigenlijk genant is, maar die perfect past bij deze groene soep.
7. Gooi na een tijdje het water en de bouillonblokjes bij de rest en laat het een tijdje koken totdat alle groenten zacht zijn.
8. Yes, nu mag het hennepzaad erbij. KICKEN! (2 tot 3 eetlepels). Dit kan je overigens kopen bij de biowinkel.
9. Pureer de boel met een staafmixer. LET OP: Onderstaande foto moet NIET het eindresultaat zijn!!!!

10. Ziet je soep er nu uit als een groen geheel zonder stukkies? Dan ben je op de goede weg!
11. Voeg wat versgemalen peper toe en een snufje zeezout (niet teveel zout want de bouillonblokjes bevatten ook al genoeg).
12. Voeg ongeveer 50 tot 100 ml kookroom toe en een eetleper groene pesto.
13. Roeren en even laten staan en dan heb je:

14. Smullen geblazen.

Lekker als lunch maar het kan ook prima als licht avondeten. Damn, hier krijg je toch Jamie Oliver neigingen van? Nog 1 puntje. I know it looks great. Maar wacht ff totdat het een beetje afgekoeld is, anders brand je je bek. So did I.

BON APPETIT!

X Des


P.S Voor de liefhebbers, zo ziet hennepzaad eruit:

Werk en privé

Ik ontving zojuist een uiterst verdacht mailtje. Van een leerling. Die ik lesgeef.

Nou moet je bij leerling niet denken aan een puisterig jochie van 12 met een rugzak in z'n nek. Nee, I'm talking 'bout a guy from thirty-friggin'-one years old.
Ik geef deze persoon (namen zal ik niet noemen voordat ik zometeen een rechtszaak aan m'n broek heb hangen) nu ongeveer een half jaar elke week les.
De eerste les was...bijzonder.
Flink hoog van de toren blazend kwam hij binnen (niet letterlijk natuurlijk, dat zou een raar beeld hebben opgeleverd). Over dat hij 687 instrumenten bespeelde, z'n eigen nummers schreef en produceerde, een eigen studio had en een ster wilde worden. Of iets dergelijks.
Toen ik me voorstelde, zag ik meteen in zijn wantrouwende blik dat hij niet kon bevatten dat ik hem les zou gaan geven. "Jij bent veel jonger dan ik. Wat kan jij me nou leren?", vroeg hij super subtiel. Enfin, de toon was gezet. Nadat hij een paar keer in discussie was gegaan toen hij een opdracht kreeg, heb ik hem op zeer professionele wijze (al zeg ik het zelf) duidelijk gemaakt dat ik ervoor gestudeerd had en toch echt meer kennis in huis had dan hij.
Het kwartje (of welke Arabische munteenheid dan ook) viel. Vanaf toen waren de lessen prima. Hij raakte meer op z'n gemak, we hadden zelfs wat jolige momenten en hij ging ook nog vooruit. Niks aan de hand.

Vandaag was het warm. Zo niet bloedheet. Ik droeg een kort broekje met een bloesje en dat bloesje scheen een tikkie door. Ja, ik droeg een BH en ja, die was te zien. En nee, niet op een manier waarvan je zou denken dat ik m'n geld ook verdien door met m'n benen wijd te gaan. Wat ik overigens niet eens zou kunnen, omdat ik zo stijf ben als een oud vel op stelten.
Had ik effe geluk. Henkie (zo noem ik 'm voor het gemak maar even), had vandaag een uur les. HANG DE SLINGERS BUITEN!!!! Omdat ik een week niet was geweest, moest ik die les nog inhalen en dat feest was vandaag. Na een half uur zei hij dat ik zo'n leuk bloesje aan had. "Lekker zomers" noemde hij het. "Ja, zomers hè, toekans?" zei ik. Het bloesje heeft een toekanprint. Toekans, je weet wel. Van die vogels met zo'n boemerang snavel. Even flitste er wel door m'n hoofd dat hij waarschijnlijk niet die vogels lekker zomers vond, maar meer de boobies achter de vogels. Maar dat idee zette ik snel van me af.
De laatste 5 minuten kletsten we nog wat. Over dat hij het leuk had gevonden en veel had geleerd. En toen gaf ie me 3 zoenen. Wat op zich al apart is want ik ben godnondeju nog wel de juf. Daar begon hij overigens al na ongeveer de 4e les mee. Dat vond ik toen al raar, maar ik deed het toen nog af als een cultuurding. Naïviteit komt tot op de dag van vandaag niet in mijn woordenboek voor. Dus.

Nadat ik klaar was met lesgeven checkte ik m'n mail. Tadaa! Daar was het. Een mail van Henkie.
"Die is vast iets vergeten", dacht ik nog. Dat was ie zeker. Z'n verstand. Ik citeer:

Hallo schat,
We kunnen wel iets gaan drinken als je m'n stem ook buiten de lessen wil horen...ik in ieder geval wel...
X Henkie

Ik las dit toen ik alleen was maar ik schreeuwde. Eerst "gadverdamme" en daarna gewoon iel gekrijs. Waar zal ik beginnen?
Ten eerste: "Hallo schat". Schat?? SCHAT?!! Ten eerste vind ik het al best wel lef hebben om zo'n mail te sturen. Maar heb dan in ieder geval het fatsoen om me wel gewoon bij m'n voornaam te noemen.
Ten tweede: "We kunnen wel iets gaan drinken". Gelukkig stelt hij de vraag op een vriendelijke, uitnodigende manier. Oh wacht even. Vraag? Dit is eerder een antwoord op een nooit gestelde vraag van mij. Kijk, dit zou een totaal logische respons zijn op: "Lieve Henkie, we kennen elkaar nu een half jaar en ik voel een enorme connectie tussen ons. Ik ben adrem, jij hebt (g)een stem. Wil je wat met me gaan drinken?" Dan kan hij inderdaad zeggen: "We kunnen wel iets gaan drinken als je m'n stem ook buiten de lessen wil horen".
Ten derde: "...als je m'n stem ook buiten de lessen wil horen..ik in ieder geval wel". Ik begrijp denk ik iets niet. Wil hij z'n eigen stem buiten de lessen horen? Uniek. Fijn hoor, dat hij z'n hoge gevoel van eigenwaarde met me wil delen (ik voel me bijna vereerd) maar ik kan er vrij weinig mee.
Ten vierde: De poging tot een quasi grappige manier om me mee uit te vragen is uberhaupt om te janken (met-nooit-meer-ophoudts).
Ten vijfde: Die puntje puntje puntjes zijn vies.

Ik snap allemaal best dat ik onbeschrijfelijk knap en onweerstaanbaar ben en een innerlijk heb waar menig mens van droomt, maar kom op. Dit kan toch niet?!

Mijn antwoord was als volgt:

Hoi Henkie,

Je mailtje kwam nogal onverwachts en eerlijk gezegd heb ik geen interesse. Ik hou werk en privé graag gescheiden en mede daarom zou ik het erg op prijs stellen als je me bij m'n voornaam wil noemen.
Succes nog de komende tijd.

Groetjes Nadeche  

Zo. In the face.
Of haal ik me van alles in m'n hoofd en zou hij gewoon een vogelspotter zijn...?

www.nadeche.net
www.zangoefeningen.nl